.

.
یا رب
.
.
.

بیست / آتش وصل

تا قیامت بنویسم اگر از پروانه
ندهم جز خبری مختصر از پروانه

زندگی کردن عشاق تماما درس است
میشود یاد گرفت آنقدر از پروانه

آبرو را همه از برکت چیزی دارند
عارفان از سحر, اما سحر از پروانه

عالمی را نفس سوخته ای زنده کند
معجزه هیچ ندیدم مگر از پروانه

سوز معشوق به سوز دل عاشق نرسد
شمع هم سوخته, نه بیشتر از پروانه

عاشق آن است که معشوق فروشی نکند
هیچگه دل نبرد سیم و زر از پروانه

آنقدر وصل تو سوزنده تر از هجران است
که نمانده است نه بال و نه پر از پروانه

تا سحر سوختنش را به تماشا بنشین
تو فقط اول شب دل ببر از پروانه

جگر سوخته من خبرش پیچیده
چه بگیری چه نگیری خبر از پروانه

تا نفس هست مرا دور سرت میگردم
بیش ازین برنمی آید دگر از پروانه .
.
.
.
.

پروبالی که نمانده ست برایم, اما
آنقدر هست بسازی سپر از پروانه

دل به آتش زدم و سعی خودم را کردم
دست تو باز نشد...درگذر از پروانه

نوبت شستن پروانه رسید و حالا
تازه فهمید چه میخواست در از پروانه
.
.
.
.
.
.

در همان مرحله ی سوختنش می مانم
تا قیامت بنویسم اگر از پروانه .
.
.
.
.

اللهم العن الجبت و الطاغوت و لعن الله آل سعود و آل خلیفه.....