ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻟﺖ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﯽ! ﺩﻟﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ

ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻟﺖ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﯽ! ﺩﻟﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺒﺎﺭﯼ...
ﺍﻣﺎ
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺟﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﺒﺎﺷﺪ !
ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ، ﻗﺪﻡ ﺯﺩﻥ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻭ ﯾﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻧﺪﻥ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺮ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻭ ﯾﺎ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺑﺎﻟﺶ ﺧﯿﺲ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺟﺎﺭﯼ ﺷﺪﻥ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯼ ﺷﺒﺎﻧﻪ...
ﻭ ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ، ﻣﯿﺎﻥ ﻫﺠﻤﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻐﻀﺖ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﺳﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﯽ، ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻟﻤﺲ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ...
ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ‌ !
ﻻ‌ﺑﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﺒﺎﺭﯼ...


(ﻣﻬﺮﺩﺍﺩ حبیبی)
،