ﺗﻬﻮﻉ ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻮﻣﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﻢ ...

ﺗﻬﻮﻉ ﺍﻭﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﺤﮑﻮﻣﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﻢ ...
ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﯾﻢ ...
ﮐﺠﺎﯼ ﺑﺨﺖ ﻣﺎ ﻟﻨﮕﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻟﻨﮕﺎﻧﯿﻢ ...
ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺎﺭ ﮐﺞ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﯿﻢ ...
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻟﺸﮕﺮ ﺩﺷﻤﻦ ...
ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺍﺏ ﻣﯿﺨﻮﺍﺑﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻫﯿﺎﻥ ﺍﯾﻨﺠﺎ ...
ﭼﻪ ﺗﺎﻭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﯾﮏ ﺳﯿﺐ ﺭﺍﭼﯿﺪﻥ ...
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺩﻡ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ...
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺩﺍﺭ ﻇﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ ...
ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﯿﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺷﺮﻁ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮﺩ ...
ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺴﻞ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﺎﻗﯿﺴﺖ ...
ﻣﯿﺎﻥ ﺗﻠﺨﯽ ﺩﻧﯿﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﯽ ﻭﻗﻔﻪ ﯾﮏ ﺣﺎﻣﯿﺴﺖ