بعضی آدمها ،

بعضی آدمها ،
انگار چوب اند…
تا عصبانی می شوند، آتش میگیرند،
و همه جا را دودآلود میکنند،
همه جا را تیره و تار میکنند،
اشک آدم را جاری می کنند.
ولی بعضیها این طور نیستند؛
مثل عودند.
وقتی یک حرف میزنی که ناراحت میشوند، و آتش میگیرند،
بوی جوانمردی و انصاف میدهند ،
و هرگز نامردی نمیکنند.
این است که
*هر کس را میخواهی بشناسی، در وقت عصبانیت، در وقت خشم بشناس.»
مراقب آدمهای آرام زندگیتان باشید،
آنهایی که گوش میدهند،
آنهایی که نمیگذارند از حالِ روحیشان باخبر شوی...
دیرتر غمگین میشوند،
سخت عصبانی میشوند،
طولانی دوستتان دارند،
کم عاشق میشوند،
مهربانی بلدند،حواسشان به شماست ، ...
آنها همانهایی هستند که اگر دلشان بشکند،
دیگرنیستند،
نه اینکه کم باشند
دیگر نیستند.....