ﻭﻗـﺘﯽ ﯾـﻪ ﭼـﯿــﺰﯼ ﺑـﻬـﺖ ﻣﯿـﮕـﻪ ﺣـــﺮﺻـﺖ ﺩﺭﺍﺩ ﺑـﺮﻣـﯿﮕــﺮﺩﯼ
ﻭﻗـﺘﯽ ﯾـﻪ ﭼـﯿــﺰﯼ ﺑـﻬـﺖ ﻣﯿـﮕـﻪ ﺣـــﺮﺻـﺖ ﺩﺭﺍﺩ ﺑـﺮﻣـﯿﮕــﺮﺩﯼ ﻭ ﺑـﺎ ﺍﺧــﻢ ﻧـﮕﺎﺵ ﻣﯿـﮑـﻨﯽ ﻭ ﯾــﻪ ﺿـﺮﺑـﻪ ﻣـﯿـﺰﻧﯽ ﺑـﻪ ﺑـﺎﺯﻭﺵ ﮐـﻪ ﺑـﮕﯽ ﺧـﯿﻠﯽ ﺑـﺪﯼ ﺍﻣــﺎ ﺗﻨـﻬـﺎ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﻣـﯿﮑﻨـﻪ ﯾـﻪ ﻟﺒـﺨـﻨـﺪ ﻣـﯿـﺰﻧـﻪ ﻭ ﻣـﯿﮕـﻪ : ﺯﺩﯼ ؟ ! ﻣـﻨــﻮ ﺯﺩﯼ ؟ ﺑـﺎﺷﻪ ﻗـﻬــﺮ ﻣـﯿﮑـﻨـﻪ ﻭ ﺭﻭﺷـﻮ ﺑـﺮﻣـﯿﮕـﺮﺩﻭﻧـﻪ ﺍﻭﻧـﺠــﺎﺱ ﮐـﻪ ﺩﻟـﺖ ﻣﯿـﮕﯿـﺮﻩ ﺍﺳـﻤﺸـﻮ ﺑـﺎ ﺗـﻤــﺎﻡ ﻋـﺸـﻖ ﺻــﺪﺍ ﻣﯿـﮑـﻨﯽ ﺩﺳـﺘـﺎﺗـﻮ ﻣﯿـﮕﯿـﺮﻩ ﻭ ﻣﯿـﮕـﻪ ﺟــﻮﻧـﻢ ؟ ﺷــﻮﺧﯽ ﮐــﺮﺩﻡ ﻭ ﻣـﯿـﺒﺮﺗـﺖ ﺗـﻮ ﺁﻏـﻮﺷـﺶ ﭼـﺸـﺎﺗــﻮ ﻣﯿـﺒﻨـﺪﯼ ﻭ ﺩﻟــﺖ ﺁﺭﻭﻡ ﻣﯿـﮕـﯿـﺮﻩ ﺍﻭﻧـﺠــﺎﺱ ﮐــﻪ ﻣـﯿﮕﯽ ﺧــﺪﺍﯾــﺎ ﺍﺯﻡ ﻧـﮕـﯿـﺮﺵ . . . . .
- ۹۰۷
- ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط