آدم هايی كه ميدانند چه ميخواهند را دوست دارم!

آدم هايی كه ميدانند چه ميخواهند را دوست دارم!

آدم هايی كه مرز دارند،
كه نه گفتن بلدند،
كه ميتوانند بگويند چه چيز را ميخواهند و چه چيز را نميخواهند.
آدم هايي كه تو را در "هزارتوی ابهام" و "حدس بزن چه چيزی توی دلم دارم" گرفتار نميكنند!

آدم هايی كه مرزشان مشخص است، دوستی را برایت راحت ميكنند...
نگاه ميكنی و ميبينی همپوشانی مرزها بين تو و او چقدر است،
چيزي كه ميخواهد را ميشود به او داد،
چيزي كه ميخواهی را ميتوانی بگيری!
كه اگر نشد نه كسی احساس قربانی بودن ميكند،
نه حس فريب دارد،
نه بار دِين خويش را بر شانه ديگری مي گذارد.
آدم هايی كه مرز دارند غنيمتند!

شفافيتشان شفافيت مي آورد...
نه گفتنشان، نه گفتن را آسان ميكند...
خودشان هستند و ميگذارند خودت باشی...
بي قضاوت،
بي دلخوری،
بي رنج....

آدم هايی كه می دانند چه می خواهند،دوستان خوبی می شوند...