فصل ۵۱: دختری که همیشه منتظر میماند
فصل ۵۱: دختری که همیشه منتظر میماند
ملیسا خوابیده بود و اتاق در سکوت فرو رفته بود.
مادرش برای گرفتن داروهایش بیرون رفته بود و آرون کنار پنجره ایستاده بود. پدرش هم برای انجام چند کار کوتاه از اتاق خارج شده بود.
کایزن روی صندلی کنار تخت نشسته بود که آرون آرام صدایش زد.
ـ کایزن...
کایزن سرش را بلند کرد.
آرون به ملیسا نگاه کرد و گفت:
ـ میدونی چرا وقتی به هوش اومد، اولین چیزی که پرسید این بود که تو اینجایی یا نه؟
کایزن پاسخی نداد.
آرون صندلی دیگری کشید و نشست.
ـ چون ملیسا از بچگی همیشه از تنها موندن میترسید... نه از تاریکی، نه از هیولاهای زیر تخت. از اینکه چشم باز کنه و ببینه همه رفتن و هیچکس منتظرش نیست.
نگاهش روی صورت خواهرش ثابت ماند.
ـ وقتی کوچیک بودیم، هر بار مهمونی خانوادگی داشتیم، ملیسا از چند روز قبل ذوق میکرد. لباسش رو آماده میکرد، موهاش رو جلوی آینه مرتب میکرد و از مامان میپرسید: «فکر میکنی این بار عموها باهام بازی کنن؟»
آرون لبخند تلخی زد.
ـ اما معمولاً کسی سراغش نمیرفت. همه دور سرینا جمع میشدن. براش هدیه میآوردن، بغلش میکردن و ازش عکس میگرفتن.
کایزن آرام پرسید:
ـ ملیسا چی کار میکرد؟
ـ اولش خودش میرفت طرفشون. اسباببازیهاش رو میآورد و میگفت میخواد با دخترعموها و پسرعموهاش بازی کنه. بعد که بزرگترها سرگرم سرینا میشدن، میاومد کنار من مینشست.
آرون مکث کرد.
ـ یه بار که فکر کنم شش سالش بود، جشن تولد یکی از پسرعموهامون بود. همه برای اون هدیه آورده بودن. ملیسا هم یه نقاشی کشیده بود؛ یه نقاشی بزرگ از همهی خانوادهمون. خودش رو هم وسطش کشیده بود.
نگاهش تار شد.
ـ تمام عصر نقاشی رو توی دستش نگه داشته بود. منتظر بود یکی از بزرگترها ببینه و ازش تعریف کنه.
کایزن بیحرکت گوش میداد.
ـ اما کسی نگاهش نکرد. وقتی خواست نقاشی رو به عمومون نشون بده، اون گفت: «بعداً عزیزم، الان سرینا میخواد عکس بگیره.»
آرون نفس عمیقی کشید.
ـ ملیسا گفت باشه و رفت گوشهی اتاق. من پیداش کردم؛ نشسته بود پشت پرده و داشت با مداد رنگیهاش بازی میکرد. وقتی ازش پرسیدم چرا اینجاست، لبخند زد و گفت: «دارم نقاشی میکشم.»
چند لحظه سکوت کرد.
ـ اما نقاشی نمیکشید. فقط داشت با مدادهاش روی کاغذ خط میانداخت تا گریهاش رو نبینم.
کایزن سرش را پایین انداخت.
آرون ادامه داد:
ـ اون شب، وقتی برگشتیم خونه، ملیسا نقاشی رو زیر بالش گذاشت. صبح که بیدار شد، اومد پیش من و پرسید: «آرون، اگه من خیلی خوب نقاشی بکشم، دفعهی بعد عمو هم منو بغل میکنه؟»
صدای آرون شکست.
ـ من فقط هشت سال ازش بزرگتر بودم. نمیدونستم چی باید بگم. بهش گفتم معلومه که بغلش میکنن. گفتم شاید اون روز حواسشون نبوده.
لبخند تلخی زد.
ـ نمیخواستم باور کنه که مشکل از اوناست. نمیخواستم خواهر کوچولوم فکر کنه برای دوستداشتنی بودن باید بهتر از بقیه باشه.
کایزن دستهایش را در هم قفل کرد.
ـ ولی اون هنوزم فکر میکنه باید خودش رو ثابت کنه...
ـ آره.
آرون به ملیسا نگاه کرد.
ـ سالها گذشت. دیگه نقاشیهاش رو به کسی نشون نمیداد. وقتی بهش بیتوجهی میکردن، میگفت مهم نیست. وقتی تولدش رو فراموش میکردن، میگفت اشکالی نداره. وقتی همه برای سرینا هدیه میخریدن و برای اون چیزی نمیآوردن، لبخند میزد و میگفت خودش هم چیزی نمیخواسته.
اشک از گوشهی چشم آرون پایین آمد.
ـ اما من میدونستم. هر سال، شب تولدش، وقتی فکر میکرد همه خوابن، میرفت سراغ هدیههایی که براش خریده بودیم و یکییکی نگاهشون میکرد. انگار میخواست مطمئن بشه حداقل یه نفر یادش بوده که اون هم به دنیا اومده.
کایزن دیگر نمیتوانست به آرون نگاه کند.
چشمهایش به ملیسا دوخته شده بود؛ دختری که حتی در خواب هم انگشتانش دور گوشهی ملحفه جمع شده بودند.
آرون آهسته گفت:
ـ میدونی بدترین قسمتش چیه؟
کایزن سرش را بلند کرد.
ـ ملیسا هیچوقت ازشون متنفر نشد. فقط هر بار که ناامید میشد، یه ذره کمتر انتظار میکشید. تا اینکه یه روز دیگه چیزی ازشون نخواست.
آرون اشکهایش را پاک کرد.
ـ و من دیر فهمیدم. من برادر بزرگترش بودم، اما خیلی وقتها فقط وقتی کنارش بودم که خودش میاومد دنبالم. فکر میکردم چون مامان و بابا دوستش دارن، دیگه لازم نیست نگرانش باشم.
نگاهش روی صورت ملیسا ماند.
ـ کاش بیشتر ازش میپرسیدم واقعاً چه حسی داره...
ملیسا خوابیده بود و اتاق در سکوت فرو رفته بود.
مادرش برای گرفتن داروهایش بیرون رفته بود و آرون کنار پنجره ایستاده بود. پدرش هم برای انجام چند کار کوتاه از اتاق خارج شده بود.
کایزن روی صندلی کنار تخت نشسته بود که آرون آرام صدایش زد.
ـ کایزن...
کایزن سرش را بلند کرد.
آرون به ملیسا نگاه کرد و گفت:
ـ میدونی چرا وقتی به هوش اومد، اولین چیزی که پرسید این بود که تو اینجایی یا نه؟
کایزن پاسخی نداد.
آرون صندلی دیگری کشید و نشست.
ـ چون ملیسا از بچگی همیشه از تنها موندن میترسید... نه از تاریکی، نه از هیولاهای زیر تخت. از اینکه چشم باز کنه و ببینه همه رفتن و هیچکس منتظرش نیست.
نگاهش روی صورت خواهرش ثابت ماند.
ـ وقتی کوچیک بودیم، هر بار مهمونی خانوادگی داشتیم، ملیسا از چند روز قبل ذوق میکرد. لباسش رو آماده میکرد، موهاش رو جلوی آینه مرتب میکرد و از مامان میپرسید: «فکر میکنی این بار عموها باهام بازی کنن؟»
آرون لبخند تلخی زد.
ـ اما معمولاً کسی سراغش نمیرفت. همه دور سرینا جمع میشدن. براش هدیه میآوردن، بغلش میکردن و ازش عکس میگرفتن.
کایزن آرام پرسید:
ـ ملیسا چی کار میکرد؟
ـ اولش خودش میرفت طرفشون. اسباببازیهاش رو میآورد و میگفت میخواد با دخترعموها و پسرعموهاش بازی کنه. بعد که بزرگترها سرگرم سرینا میشدن، میاومد کنار من مینشست.
آرون مکث کرد.
ـ یه بار که فکر کنم شش سالش بود، جشن تولد یکی از پسرعموهامون بود. همه برای اون هدیه آورده بودن. ملیسا هم یه نقاشی کشیده بود؛ یه نقاشی بزرگ از همهی خانوادهمون. خودش رو هم وسطش کشیده بود.
نگاهش تار شد.
ـ تمام عصر نقاشی رو توی دستش نگه داشته بود. منتظر بود یکی از بزرگترها ببینه و ازش تعریف کنه.
کایزن بیحرکت گوش میداد.
ـ اما کسی نگاهش نکرد. وقتی خواست نقاشی رو به عمومون نشون بده، اون گفت: «بعداً عزیزم، الان سرینا میخواد عکس بگیره.»
آرون نفس عمیقی کشید.
ـ ملیسا گفت باشه و رفت گوشهی اتاق. من پیداش کردم؛ نشسته بود پشت پرده و داشت با مداد رنگیهاش بازی میکرد. وقتی ازش پرسیدم چرا اینجاست، لبخند زد و گفت: «دارم نقاشی میکشم.»
چند لحظه سکوت کرد.
ـ اما نقاشی نمیکشید. فقط داشت با مدادهاش روی کاغذ خط میانداخت تا گریهاش رو نبینم.
کایزن سرش را پایین انداخت.
آرون ادامه داد:
ـ اون شب، وقتی برگشتیم خونه، ملیسا نقاشی رو زیر بالش گذاشت. صبح که بیدار شد، اومد پیش من و پرسید: «آرون، اگه من خیلی خوب نقاشی بکشم، دفعهی بعد عمو هم منو بغل میکنه؟»
صدای آرون شکست.
ـ من فقط هشت سال ازش بزرگتر بودم. نمیدونستم چی باید بگم. بهش گفتم معلومه که بغلش میکنن. گفتم شاید اون روز حواسشون نبوده.
لبخند تلخی زد.
ـ نمیخواستم باور کنه که مشکل از اوناست. نمیخواستم خواهر کوچولوم فکر کنه برای دوستداشتنی بودن باید بهتر از بقیه باشه.
کایزن دستهایش را در هم قفل کرد.
ـ ولی اون هنوزم فکر میکنه باید خودش رو ثابت کنه...
ـ آره.
آرون به ملیسا نگاه کرد.
ـ سالها گذشت. دیگه نقاشیهاش رو به کسی نشون نمیداد. وقتی بهش بیتوجهی میکردن، میگفت مهم نیست. وقتی تولدش رو فراموش میکردن، میگفت اشکالی نداره. وقتی همه برای سرینا هدیه میخریدن و برای اون چیزی نمیآوردن، لبخند میزد و میگفت خودش هم چیزی نمیخواسته.
اشک از گوشهی چشم آرون پایین آمد.
ـ اما من میدونستم. هر سال، شب تولدش، وقتی فکر میکرد همه خوابن، میرفت سراغ هدیههایی که براش خریده بودیم و یکییکی نگاهشون میکرد. انگار میخواست مطمئن بشه حداقل یه نفر یادش بوده که اون هم به دنیا اومده.
کایزن دیگر نمیتوانست به آرون نگاه کند.
چشمهایش به ملیسا دوخته شده بود؛ دختری که حتی در خواب هم انگشتانش دور گوشهی ملحفه جمع شده بودند.
آرون آهسته گفت:
ـ میدونی بدترین قسمتش چیه؟
کایزن سرش را بلند کرد.
ـ ملیسا هیچوقت ازشون متنفر نشد. فقط هر بار که ناامید میشد، یه ذره کمتر انتظار میکشید. تا اینکه یه روز دیگه چیزی ازشون نخواست.
آرون اشکهایش را پاک کرد.
ـ و من دیر فهمیدم. من برادر بزرگترش بودم، اما خیلی وقتها فقط وقتی کنارش بودم که خودش میاومد دنبالم. فکر میکردم چون مامان و بابا دوستش دارن، دیگه لازم نیست نگرانش باشم.
نگاهش روی صورت ملیسا ماند.
ـ کاش بیشتر ازش میپرسیدم واقعاً چه حسی داره...
- ۱۴
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط