بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت اول :
دربارۀ اصل محبّت، مباحث بسیاری درج شده است، اما چون در این پرسش، بر محبّت به اهل بیت و شهدا تأکید شده است، باید توجه نمود که خنّاس‌ها، برای دور کردن مردم از دوستی با اهل عصمت و شهدا علیهم‌السلام، به هر حیله‌ای متوسل می‌شوند و هر چیزی می‌گویند! این در حالی است که ولایت‌ پذیری، محبّت و دوستی خودشان، نسبت به هوای نفس خودشان و دیگران، و نسبت به هر چه که به آن گرایش دارند و ولایتش را گردن نهاده‌اند، اگر بیشتر از دوستی مؤمنان به خدا، رسول و اهل بیت و شهدا علیهم السلام نباشد، کمتر نیز نمی‌باشد؛ چرا که اصل محبّت سر جای خودش هست، فقط در مصداق محبوب، بدل می‌زنند!
محبّت، یک امر فطری است که در وجود همگان نهادینه شده است؛ اما مصداق آن محبّت به چه کسی یا چه چیزی متفاوت می‌باشد.
اوج این محبّت فطری، محبّت به خداوند سبحان می‌باشد و مؤمنان هر شخص یا چیز دیگری را در راستای محبّت او دوست دارند؛ ولی دیگران، چیزهای دیگری را جایگزین خدا می‌کنند، اوج محبّتی که باید به خداوند منّان داشته باشند را به آن اختصاص می‌دهند و هر چیز دیگری را در راستای آن محبّت دوست می‌دارند! مانند کسی که پول و ثروت را برای قدرت می‌خواهد، یا قدرت را برای شهوت می‌خواهد، یا همه چیز را برای شهرت می‌خواهد؛ یا به خاطر محبّت شدید به طاغوت‌ها، همه چیز را از زاویۀ اهداف و منافع طاغوت زمان خود می‌بیند و می‌خواهد! چنان که فرمود: وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا وَأَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ - بعضی از مردم معبودهائی غير از خداوند، برای خود انتخاب می‏كنند، و آنها را همچون دوست داشتن خدا دوست می‏دارند، اما آنها كه ايمان دارند شدت عشق‌شان محبوب غایی آنها خداست و آنها كه ستم كردند و معبودی غير خدا برگزيدند هنگامی كه عذاب خدا را مشاهده كنند، خواهند دانست كه تمام قوت به دست خدا است، و او دارای مجازات شديد است.(سوره بقره آیه 165)
هر کافر و مشرکی، هدف غایی و إله جعلی خود را همانقدر دوست دارد که مؤمن خداوند سبحان را دوست دارد! هر منحرفی، رهبران و الگوهایش را همان قدری دوست دارد که شیعیان اهل بیت علیهم السلام را دوست دارند! هر اهل دنیا،متاع زندگی مادی را همانقدری دوست دارد که مؤمنان، قرب إلهی در بهشت جاوید را دوست دارند؛و هر دو گروه، برای محبّت خودشان،هیچ حدّ و مرزی قائل نمی‌باشند:(ادامه دارد...)