ﺁﻏﻮﺷﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﯾﺘﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .

ﺁﻏﻮﺷﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺭﺍ ﯾﺘﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ﻭ
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﭘﺸﺘﺖ ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺗﮑﯿﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﯼ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ.
ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ﻭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ،
ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺑﯿﻦ ﺁﻥ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﻋﻤﺮﺕﺑﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺳﭙﺮﯼ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﺖ ﮔﺸﻮﺩﻩ .
ﺁﺧﺮ ﺁﺧﺮﺵ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ، ﻫﻤﻪ ﯾﮑﯿﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻥ ... ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ...
ﺍﻣﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻝ ﭘﺎﺭﻩ ﯼ ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﻭﺻﻠﻪ ﭘﯿﻨﻪ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﺷﺎﯾﺪ ﻟﺬﺗﻬﺎﯼ ﺍﻭﻟﺶ،ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭﺩﻫﺎﯼ ﺁﺧﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ، ﯾﮏ ﻧﻔﺮ،
ﯾﮏ ﺟﻮﺭﯼ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺶ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺣﺘﯽﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺸﻮﺩ ...
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺟﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺑﯽ ﺍﻧﺘﻬﺎ ..