ﺭﻓﺘﯽ …

ﺭﻓﺘﯽ …
ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎﺩﮔﯽ …
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ ﻭ ﺣﺠﻢ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺯ ﻣﺎﺗﻢ ﻫﺎﯼ ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻝ …
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺩﺭ
ﺁﻏﻮﺵ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ.
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ ﻭ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﯼ ﭘﺪﺭﯼ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ .
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ ﻭ ﯾﮏ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺑﺰﺭﮒ .. ﮐﻪ ﺫﺭﻩ ﺫﺭﻩ ﺍﺷﮏ
ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﻓﺮﻭ ﻧﻤﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ؛
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩﺵ ..
ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﻓﺸﺮﺩﻡ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﮔﺮﻡ
ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ …
ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ پنج ﺷﺐ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﻣﯽ ﺁﯾﻢ ﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ – ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺳﺮﺩ- ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻡ …
ﮐﺎﺵ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ
ﻧﻔﺲ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﺑﮑﺸﻤﺖ ﻭ ﺑﺒﻮﺳﻤﺖ …
ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ ؛ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ بینی ﺍﻡ …
ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﺮﮒ ﻣﯽ ﺭﺑﺎﯾﺪ …
ﮐﺎﺵ ﻧﺒﻮﺩﻡ ﺁﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺮﺷﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ …
ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ پنج ﺷﺐ ﭘﯿﺸﺘﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﺗﻮ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﺸﺎﻥ …
ﮐﺎﺵ ﻧﺒﻮﺩﻡ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﮑﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﯿﺪﺍﺷﺘﻢ …
ﮐﺎﺵ .. ﮐﺎﺵ… ﮐﺎﺵ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺨﺘﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﻡ ﺗﺎ ﺑﺨﺰﻡ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺴﺘﺮ ﺁﺧﺮﺕ؛
ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﺑﺨﻮﺍﺑﺎﻧﻤﺖ ﻭ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﻢ .. ﺗﺎ
ﺗﻠﻘﯿﻨﺖ ﺩﻫﻢ … ﺗﺎ … ﺗﺎ .. ﯾﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ ﭘﺪﺭ؟
ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﮑﺎﻥ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽ ﺷﺪﯼ …
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﮑﺎﻧﺖ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪ…
ﮐﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺟﺎﯾﺶ ﺷﻨﯿﺪﻡ …
ﺣﯿﻒ ﺷﺪﯼ ﭘﺪﺭ.. ﺣﯿﻒ ﺷﺪﯼ …
ﻭ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ …
ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻧﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﯽ ﻭ ﺭﻓﺘﯽ …
ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺴﺘﺮﺕ …
ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﻏﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﯽ ﭘﺪﺭﯼ