حدیث دیلمی :

حدیث دیلمی :

کانَ النَّبیُّ صلی الله علیه و آله و سلم ... یُسَلِّمُ عَلی مَنِ اسْتَقْبَلَهُ مِنْ کَبیرٍ وَ صَغیرٍ وَ غَنیٍّ وَ فَقیرٍ و لا یُحَقِّرُ ما دُعِیَ اِلَیهِ و لو اِلی خَشفِ التَّمْرِ وَ کانَ خَفیفَ المَئونَةِ کَریمَ الطَّبیعَةِ، جَمیلَ المُعاشَرَةِ، طَلِقَ الوَجهِ، بَشّاشا من غَیرِ ضِحکٍ، مَحْزونا مِن غَیرِ عَبوسٍ، مُتَواضِعا مِنْ غَیْرِ مَذَلَّةٍ، جَوادا مِن غَیْرِ سَرَفٍ، رَقیقَ القَلبِ، رَحیما بِکُلِّ مُسْلِمٍ... ؛

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم ... به هر کس برخورد می‏ نمودند، از بزرگ و کوچک، ثروتمند و فقیر، سلام می‏ کردند و اگر به جایی حتی برای خوردن خرمایی خشک دعوت می ‏شدند، آن را کوچک نمی‏ شمردند. زندگیشان کم هزینه بود، بزرگ طبع، خوش معاشرت و گشاده رو بودند، بی آن‏که بخندند، همیشه متبسم بودند، بی ‏آن‏که اخمو باشند، محزون بودند، بی ‏آن‏که از خود ذلّتی نشان دهند، متواضع بودند، می ‏بخشیدند ولی اسراف نمی‏ نمودند، دل نازک و نسبت به تمام مسلمانان مهربان بودند.

ارشاد القلوب(دیلمی) ج 1، ص 115