نرســد بـه دل پیـامـی، که بـدان امیـد گیـرم

نرســد بـه دل پیـامـی، که بـدان امیـد گیـرم
نه شبـــی سحـرگه از آن، بزنـد جــوانه پیـرم

بـه روانِ دل نـشـسته، رُخِ تـامِ یـک نــگاهی
چه شود که مـاهِ لـرزان بـه میـانِ دست گیـرم

همــه عـــمرِ  زنـدگانـی  بـه رهِ خیـال بـودم
وه ازاین سـرایِ رویـا ،کـه در آن بخـاک میـرم

نفــسی بکِش که آهــم بـه نسیم و بـاد، رفته
که چنیـن رسیده بودم به تو هـرشب از نفیـرم

ز غـمیـنِ بلـبلان بیـن تـنِ آهنیــن قفـس را
هدف از تو سنگدل هم چو پــری شکسته تیرم

تـو بـه سـر مـزن که دل را به مهـار پـا گرفتـم
منـم آن میـخِ صلیبـی که مسیحــاست بزیـرم