حقایقی درباره‌ی «زبان پارسی»، زبان مشترک اقوام گوناگون 

حقایقی درباره‌ی «زبان پارسی»، زبان مشترک اقوام گوناگون 
+تاریخ ایران - The History of Iran 
1-  در سال ۱۸۷۲ در نشست ادیبان و زبان‌شناسان اروپایی در برلین، زبان‌های یونانی، پارسی، لاتین و سانسکریت به عنوان زبان‌های کلاسیک جهان برگزیده شدند.

2-  فارسی از نظر شمار و تنوع ضرب‌المثل‌ها در میان سه زبان اول جهان است. واژگان و تنوع واژه‌ها در فارسی هم‌چنین بسیار بزرگ و پرمایه‌است و یکی از غنی‌ترین زبان‌های جهان از نظر واژه‌ها و دایره لغات به‌شمار می‌آید. در کمتر زبانی فرهنگ لغاتی چون دهخدا (در ۱۸ جلد) و یا فرهنگ معین (در ۶ جلد) دیده می‌شود.

3-  زبان فارسی سیزدهمین زبان پرکاربرد در محتوای وب است.

  4- زبان پارسی نو، در طول تاریخ و در پهنه‌های مختلف جغرافیایی، نام‌های متفاوتی داشته و دارد. این زبان به‌صورت رسمی در ایران به نام «پارسی» و «فارسی»، در افغانستان به نام دری، در تاجیکستان به نام تاجیکی، و در ازبکستان به نام «فارسی» مشهور است، اگرچه مردم فارسی‌زبان افغانستان همچنان زبان خود را «پارسی» می‌نامند.

5-  زبان فارسی در بحرین نیز نام «عجمی» دارد. در ترکیهٔ عثمانی، که زبان پارسی جایگاه ادبی داشت، نام «پارسی» برای آن به‌کار می‌رفت.

  6- در هند به زبان پارسی، «فارسی» می‌گویند. فارسی‌زبانان در گذشته واژگان دری و پارسی را نیز برای این زبان به‌کار می‌بردند، و «فارسی» که معرّبِ «پارسی» است. در کشور ایران نام این زبان در سراسر کشور پارسی است.

7-  زبان پارسی یکی از زبان‌های آریایی (هندوایرانی) است که هم‌خانواده با انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و... به‌شمار می‌آید.