لرزه بر پیڪره‌ی شامـ می‌‌ افتد وقتے

لرزه بر پیڪره‌ی شامـ می‌‌ افتد وقتے

چادر فاطمه را بر سر خود می ‌پوشد

بـے سَبَب نیست عَدو از سخنش میترسد

زینب‌است،خون‌ِ علے در رگِ او می‌ جوشد