# ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ _ ﻣﺸﻴﺮﻯ

# ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ _ ﻣﺸﻴﺮﻯ
*
ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺭﯾﺨﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﺩﺍﺩ ﻣﺮﺍ ،
ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﯽ ﻧﺰﺍﺩ ﻣﺮﺍ .
ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ،
ﺗﮑﺎﻥ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻧﻪ ﺁﺏ ﺍﺯ ﺁﺏ .
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ ،
ﺑﻨﻔﺸﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ .
ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﺮﺩ ﺳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ .
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﻮﻉ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺰﺍﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺭ .
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﯿﺎﻫﻮﯼ ﺟﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﭘﻮ .
ﺁﻥ ﮔﯿﺮ ﻭ ﺩﺍﺭ ﺁﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺷﺎﺩ ﻣﺮﺍ ،
ﻧﻪ ﻣﻬﺮ ﮔﻔﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ،
ﻧﻪ ﺷﺐ ﻧﻪ ﺭﻭﺯ ،
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﺷﺪ ؟
ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﺩﻭﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ؟
ﻧﺪﯾﺪ ﯾﮏ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺮﻫﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﺍﻥ ،
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﻏﺒﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﺑﺎﺩ ﻫﻮﺍﺳﺖ .
ﺗﻮ ﺍﯼ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﯾﺮﺍﻧﯽ !
ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻮﯾﯽ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﻭ ﻗﻄﺮﻩ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ ،
ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺭﺍﻓﺘﺪ ﻏﻢ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ،
ﺳﺮﺷﮏ ﺗﻠﺨﯽ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺍﻓﺸﺎﻧﯽ .
ﺗﻮﯾﯽ
ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻮ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﯼ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﺮﺍ .