ﭘﯿﺮﻩ ﻣﺮﺩ ﻣﻬﺮﺑﻮﻥ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﻦ، ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻡ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: « ﻣﻦ ﮐﻪ
ﭘﯿﺮﻩ ﻣﺮﺩ ﻣﻬﺮﺑﻮﻥ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﻦ، ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻡ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ: « ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺭﻭ
ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ... ﺣﺎﻻ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﻮ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺍﯼ؟ ﭼﯿﺰ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﯽ؟ »
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ: « ﺁﺭﻩ ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ ... ﺩﺭﻭﻏﻢ ﭼﯿﻪ ﺁﺧﻪ . ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺍﻡ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺭﻩ؟»
ﻋﺼﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ . ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: « ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ . ﻣﮕﻪ ﺑﻪ
ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﻡ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﺎﺷﻢ؟ «!
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﺤﯿﻔﯽ ﮔﻔﺖ: « ﺍﺳﻤﺶ ﯾﺎﺩﺕ ﻧﺮﻩ ... ﺍﺳﻤﺶ ﻣﻮﻧﺲ ﺑﻮﺩ ... »
ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﻣﺎﺑﯿﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺳﯿﻢ ! ﻫﻢ ﺍﺳﻢ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ، ﻫﻢ ﻣﻮﻧﺲ ﺭﺍ . ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻮﻧﺲ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻭ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ... ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﯽ ﻣﻮﻧﺲ، ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ
ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ... ﺣﺎﻻ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﻮ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺍﯼ؟ ﭼﯿﺰ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﯽ؟ »
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩﻡ ﻭ ﮔﻔﺘﻢ: « ﺁﺭﻩ ﭘﺪﺭ ﺟﺎﻥ ... ﺩﺭﻭﻏﻢ ﭼﯿﻪ ﺁﺧﻪ . ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺍﻡ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺭﻩ؟»
ﻋﺼﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻭﺭ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ . ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺨﯽ ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: « ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ . ﻣﮕﻪ ﺑﻪ
ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﻩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﻡ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﺎﺷﻢ؟ «!
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﺤﯿﻔﯽ ﮔﻔﺖ: « ﺍﺳﻤﺶ ﯾﺎﺩﺕ ﻧﺮﻩ ... ﺍﺳﻤﺶ ﻣﻮﻧﺲ ﺑﻮﺩ ... »
ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﻣﺎﺑﯿﻦ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺳﯿﻢ ! ﻫﻢ ﺍﺳﻢ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ، ﻫﻢ ﻣﻮﻧﺲ ﺭﺍ . ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻮﻧﺲ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻭ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ... ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﯽ ﻣﻮﻧﺲ، ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ
- ۱.۲k
- ۰۱ مهر ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
