تو ﻣﺮﺍ

تو ﻣﺮﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺯﺭﺩﯼ ..
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﮐﻮﭺ ﮐﻨﻢ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ ..
ﺑﮑﻨﻢ ﺩﻝ ﺯ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮕﺖ ..
ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﺭﺍﺣﺖ ..
ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺍﺯ ﻗﻠﺒﺖ ..
ﻣﯿﺸﻮﻡ ﺩﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻫﺎﯾﺖ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯼ ..
ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ:
ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﺩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻟﯽ ..
ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﺩﻡ ﻧﻪ!
ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﯽ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﯽ ﺗﺐ ﺩﺍﺭﺩ ..
ﻋﺸﻖ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ ﻭ ﺣﺮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ
.. ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ..
ﺩﻟﺖ ﺍﺭﺯﺍﻧﯽ ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺩﻟﺶ ﻣﺜﻞ ﺩﻟﺖ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺑﯽ ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ..
ﺳﺨﺖ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ..
ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺕ ,,,