ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ

ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﯾﮑﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﯽ ﺩﻟﯿﻞ ﺑﻮﺩ
ﺑﯽ ﻫﻮﺍ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﯾﺪ ...
ﺩﺭ ﯾــــﺎﺩﺕ ﺑﻤﺎﻧﺪ !
ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﮔﻞ ﺍﺯ ﮔﻠﺶ ﻣﯽ ﺷﮕﻔﺖ
ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯾﺖ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺩﻋﺎﯼ ﺧﯿﺮ ﺭﺍﻫﯽ ﺍﺕ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺷﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﯾـــﺎﺩﺕ ﺑﻤﺎﻧﺪ !
ﺗﻮ ﯾﮏ "ﻣﻦ" ﺩﺍﺷﺘﯽ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺭﻩ ﺑﻪ ﭘﺎﯼِ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺖ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺭﻧﺠﯿﺪ ﺍﻣﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﺪ
ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﮐﻢ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩ
ﺗﻤﺎﻣﯽ ِ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﯿﺎﻭﺭﯼ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻭ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺴﭙﺎﺭ
ﺗﻮﺑﺮﺍﯼِ ﻣﻦ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﻫﺮﺍﺳﯽ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ...
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺎﻓﺮﯼ ﺑﻮﺩﯼ، ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﯼ ﺗﺎ ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻨﯽ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﻧﺒﻮﺩﯼ ...
ﺍﺻﻼ ﺗﻮ _ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ ﻧﺒـــﻮﺩﯼ ... !