ﺳﻼﻡ ﺁﻗﺎ
ﺳﻼﻡ ﺁﻗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻡ ، ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻡ . ﮐﻼﻣﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺏ ﺯﻻﻟﯽ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺍﺷﮏ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻡ . ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺣﺪﯾﺜﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻕ ﺗﻮ ﺳﺖ. ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻭﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ . ﯾﺎﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻻﯾﻖ ﺁﻧﯿﻢ ، ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﺑﯿﻢ . ﺍﻣﺎ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ . ﺁﺧﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻩ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﻢ ﻭﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﺑﯽ ﺗﻮ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻬﺪﯼ (ﻋﺞ) ﻣﯽ ﺁﯾﺪ . ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻋﺼﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ . ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺍﺷﮑﺶ ﺑﺬﺭ ﺣﺐ ﻣﻮﻻ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﺷﺖ . ﮐﺎﺵ ﺑﻮﺩﯼ ﻭﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﯽ . ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ، ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻧﺸﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ ، ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ، ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ . ﯾﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﯽ ، ﻣﻦ ﺩﺭ ﮐﺠﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺣﺎﻝ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﻻﺍﻗﻞ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ . ﺍﻣﺎ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ ﻭﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﺋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺪﺩ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﯾﺎﻓﺖ .
ﺍﻥ ﺷﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻣﯿﻦ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻡ ، ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻡ . ﮐﻼﻣﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺏ ﺯﻻﻟﯽ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺍﺷﮏ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻡ . ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﺣﺪﯾﺜﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻕ ﺗﻮ ﺳﺖ. ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻭﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ . ﯾﺎﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻻﯾﻖ ﺁﻧﯿﻢ ، ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﯾﻦ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﺑﯿﻢ . ﺍﻣﺎ ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ . ﺁﺧﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻩ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮐﻪ ﺑﭙﺮﺳﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﻢ ﻭﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﺑﯽ ﺗﻮ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻬﺪﯼ (ﻋﺞ) ﻣﯽ ﺁﯾﺪ . ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻋﺼﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ . ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺍﺷﮑﺶ ﺑﺬﺭ ﺣﺐ ﻣﻮﻻ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﺷﺖ . ﮐﺎﺵ ﺑﻮﺩﯼ ﻭﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﯽ . ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ ، ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻧﺸﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩﯼ ، ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ ، ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ . ﯾﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﯽ ، ﻣﻦ ﺩﺭ ﮐﺠﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺣﺎﻝ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﻻﺍﻗﻞ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﮔﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ . ﺍﻣﺎ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ ﻭﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ ﻭﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺮﺋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺪﺩ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﯾﺎﻓﺖ .
ﺍﻥ ﺷﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻣﯿﻦ
- ۲.۸k
- ۲۲ خرداد ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط