آسمان مي خندد اين اتفاق زيبا را

آسمان مي خندد اين اتفاق زيبا را
و زمين کل مي کشد اين پيوند آسماني را.
چه طرب انگيز است آفتاب امروز مکه!
چه روح فزاست هلهله ممتد نخلستان هاي عرب!
چشم هاي ملايک، با لهجه اي باراني شادباش مي گويد اين وصلت خوش آيند را.

امشب، شب ازدواج ملکه حجاز است؛ اما نه با شاهزادگان يمني و نه با تاجران مکي؛ با کسي که پادشاه بي تاج و تخت زمين و آسمان است. با کسي که تمام کائنات، بهانه خلقت اوست و آفتاب، به طمع ديدار او هر روز طلوع مي کند، با کسي که خداوند او را «رَحْمَةً لِلْعالَمينَ» ناميد.

خديجه، به خانه اي مي آيد که زينتي جز حضور هميشگي ملايک ندارد؛ خانه اي که جز صداي محمد، هيچ موسيقي دل نشيني را نمي شناسد، خانه اي که افق هاي روشن آسمان، چشم به آستان بي آلايش آن دوخته اند.خديجه، جان پيامبر مي شود و تمام ثروت خود را در محمد خلاصه مي کند و به خانه اش مي آيد تا مرهم زخم هاي فرداي محمد (ص) شود. [1]

پيامبر (ص) 15 سال قبل از هجرت با حضرت خديجه کبري (س) عليها ازدواج نمودند[2]. او در ميان زنان قريش, علاوه بر کثرت اموال و املاک و تجاراتي که داشت, به عقل و کياثت نيز مزيت داشت و در آن زمان او را طاهره, مبارکه, سيده نسوان و ملکه بطحاء ميگفتند. او از کساني بود که انتظار قدوم پيامبر (ص) را ميکشيد و هميشه از علما علايم نبوت آن حضرت را جويا ميشد.

افراد زيادي مانند عقنه بن ابي معيط و ابن ابي شهاب که هر يک چهارصد کنيز و غلام و خدمتکار داشتند, و ابوجهل و ابوسفيان و ديگر بزرگان عرب آن روز به خواستگاري آن حضرت آمدند؛ ولي آن حضرت قبول نفرمودند. سرانجام خود حضرت خديجه(س) , پيشنهاد ازدواج به پيامبر (ص) دادند و اين ازدواج با آداب و مراسم خاصي انجام شد.

هرچند در تعداد فرزندان حاصل از اين ازدواج اختلاف نظر بسيار است اما مي توان به قولي عنوان نمود خداوند دو پسر به نامهاي قاسم که رسول خدا به نام وى‏«ابو القاسم‏»کنيه گرفت و عبدالله که به آن طيب يا طاهر هم ميگفتند (که يکي پيش از بعثت و ديگري اندکي بعد از آن در گذشتند)[3]، و چهار دختر به نامهاي ام کلثوم و زينب و رقيه و فاطمه سلام الله عليها به آن دو بزرگوار عنايت فرمود.

حضرت خديجه (س) بيست و چهار سال و يک ماه با پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم زندگي کرد, و تا آن حضرت زنده بود پيامبر (ص) همسر ديگري اختيار نفرمود.