بِسمِ رٓبِّ الحُسَين .

بِسمِ رٓبِّ الحُسَين .

عبدالله بن حسن(ع)

مادرش بنت سليل(س)، و هنگام شهادت يازده ساله بود. او در آخرين لحظات در آغوش حضرت امام حسين عليه‏السلام به شهادت رسيد.
هنگامي که امام عليه‏السلام تنها مانده بود، عبدالله که پسر بچه‏اي بيش نبود، استغاثه‏ي عمويش را شنيد و از خيمه بيرون دويد تا به عمويش کمک کند. امام عليه‏السلام به خواهرش زينب عليهاالسلام فرمود: مگذار عبدالله بيايد، ولي او موفق نشد و عبدالله خود را به عمويش رسانيد و گفت: سوگند به خدا که از عمويم جدا نخواهم شد.
عبدالله که در کنار عمويش بود، ابحر بن کعب و يا حرملة بن کاهل (لعنة الله عليهما) قصد جان امام عليه‏السلام را کردند در حالي که آن حضرت روي زمين افتاده بود. عبدالله در حالي که با دستش از عمويش دفاع مي‏کرد به آن دو گفت: اي زنازاده مي‏خواهي عمويم را بکشي؟! ابحر دست عبدالله را با شمشير قطع کرده و امام او را به آغوش مي‏گيرد و حرملة (لعنة الله عليه) او را در آغوش عمويش با تيري به شهادت مي‏رساند.

اَللّٰهُمَ عَجِّل لِوَليِّكَ الْفَرَج...