سـازِ صبحم کوکه از مضراب تار موی تو

سـازِ صبحم کوکه از مضراب تار موی تو
می نوازم زندگی رو نت به نت با بوی تو

جَلد بـومِ مهربونی تَم عزیـز ، سنگم نـزن
میزنم  پَـر ، تا  بسـوزم در هـوای کویِ تو

چشماتو وا کن که خورشیدت بتابه باز برام
کهکشـونم  روشنـه  از قرص  مـاهِ  روی  تو

بودنت یه معجزه شد  تا  که ایمونم بشی
نـاز چشـم تو  نیازم ، قبلـه ام اَبـروی  تو

بی قراری های دل ، آرومه وقتـی پیشمی
چون تموم جسم و روح و میکشونی سوی تو

تشنه‌ی آغوشتم ، حسرت به دل دارم شبی
جرعه‌ی نابی بنوشـم از لب و از جـوی تو

یک وجب نه، صد وجب آب از سر من هم گذشت
هـایِ  من آروم  میگیـره در کنـار  هـویِ  تو