🔻پالس ضعف از تریبون رسمی دولت/ ایرنا: هرچه بزنید، باز به
🔻پالس ضعف از تریبون رسمی دولت/ ایرنا: هرچه بزنید، باز به میز مذاکره برمی‌گردیم!
🔹خبرگزاری رسمی دولت (ایرنا) در مطلبی تحلیلی پیرامون احتمال تکرار تجاوزات نظامی به کشور، رویکردی سراسر انفعال و عاری از اقتدار را به نمایش گذاشته است؛ رویکردی که پیام اصلی آن به دشمن، اعلام آمادگی بی‌چون‌وچرا برای تسلیم و گفت‌وگو، حتی زیر شدیدترین بمباران‌هاست.
🔹ایرنا در این گزارش با اشاره به هشدارها درباره احتمال حملات گسترده‌تر به ایران می‌نویسد: «حملات گسترده‌تر به ایران، تضمینی برای دستیابی به اهداف محقق‌نشده تجاوز نظامی ۹ اسفند ۱۴۰۴ نیست؛ بلکه قماری است که صرفاً هزینه بازگشت به میز مذاکره را افزایش می‌دهد.»
🔹دقت در این گزاره، اوج خطای راهبردی و نگاه تحقیرآمیز جریان مروج مذاکره را عیان می‌کند. رسانه رسمی دولت به‌صراحت به دشمن پیام می‌دهد که استمرار یا گسترش حملات نظامی، «باب مذاکره را نمی‌بندد»، بلکه صرفاً «هزینه بازگشت به میز مذاکره را افزایش می‌دهد». معنی ساده و عریان این تحلیل این است که: «هرچه ما را بزنید، تغییری در اصلِ تمایل ما برای توافق ایجاد نمی‌شود؛ فقط ممکن است چند روز دیرتر و با امتیازات بیشتری پای میز مذاکره بنشینیم!»
🔹این ادبیات، دقیقاً نقطه مقابل دکترین بازدارندگی و عزت ملی است. در حالی که منطق عقلانی در مواجهه با تجاوز نظامی، انهدام ماشین جنگی دشمن و بستن هرگونه روزنه برای باج‌خواهی است، تریبون رسمی دولت با این تحلیل، به دشمن گرای تداوم فشار می‌دهد. وقتی دشمن مطمئن باشد که پاسخِ آتشِ او، اصرار طرف مقابل بر سر میز مذاکره است، هیچ دليلی برای توقف تجاوز خود نخواهد دید.
🔹اشکال اساسی این تفکر در آن است که خسارت و خونِ ملت را تنها به عنوان «هزینه مبادله» با غرب می‌نگرد؛ نگاهی که به جای ایجاد بازدارندگی، اشتهای متجاوز را برای ضربات سنگین‌تر تحریص می‌کند.
🔹خبرگزاری رسمی دولت (ایرنا) در مطلبی تحلیلی پیرامون احتمال تکرار تجاوزات نظامی به کشور، رویکردی سراسر انفعال و عاری از اقتدار را به نمایش گذاشته است؛ رویکردی که پیام اصلی آن به دشمن، اعلام آمادگی بی‌چون‌وچرا برای تسلیم و گفت‌وگو، حتی زیر شدیدترین بمباران‌هاست.
🔹ایرنا در این گزارش با اشاره به هشدارها درباره احتمال حملات گسترده‌تر به ایران می‌نویسد: «حملات گسترده‌تر به ایران، تضمینی برای دستیابی به اهداف محقق‌نشده تجاوز نظامی ۹ اسفند ۱۴۰۴ نیست؛ بلکه قماری است که صرفاً هزینه بازگشت به میز مذاکره را افزایش می‌دهد.»
🔹دقت در این گزاره، اوج خطای راهبردی و نگاه تحقیرآمیز جریان مروج مذاکره را عیان می‌کند. رسانه رسمی دولت به‌صراحت به دشمن پیام می‌دهد که استمرار یا گسترش حملات نظامی، «باب مذاکره را نمی‌بندد»، بلکه صرفاً «هزینه بازگشت به میز مذاکره را افزایش می‌دهد». معنی ساده و عریان این تحلیل این است که: «هرچه ما را بزنید، تغییری در اصلِ تمایل ما برای توافق ایجاد نمی‌شود؛ فقط ممکن است چند روز دیرتر و با امتیازات بیشتری پای میز مذاکره بنشینیم!»
🔹این ادبیات، دقیقاً نقطه مقابل دکترین بازدارندگی و عزت ملی است. در حالی که منطق عقلانی در مواجهه با تجاوز نظامی، انهدام ماشین جنگی دشمن و بستن هرگونه روزنه برای باج‌خواهی است، تریبون رسمی دولت با این تحلیل، به دشمن گرای تداوم فشار می‌دهد. وقتی دشمن مطمئن باشد که پاسخِ آتشِ او، اصرار طرف مقابل بر سر میز مذاکره است، هیچ دليلی برای توقف تجاوز خود نخواهد دید.
🔹اشکال اساسی این تفکر در آن است که خسارت و خونِ ملت را تنها به عنوان «هزینه مبادله» با غرب می‌نگرد؛ نگاهی که به جای ایجاد بازدارندگی، اشتهای متجاوز را برای ضربات سنگین‌تر تحریص می‌کند.
- ۱۶۱
- ۰۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
