ﺑﯽ ﺳﺒﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﻣﯿﻦ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﭘﺮ ﭘﺮ ﺩﺍﺭﺩ

ﺑﯽ ﺳﺒﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﻣﯿﻦ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﭘﺮ ﭘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﯾﮏ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎ ﻧﺴﯿﻢ ﺳﺤﺮﯼ ﺷﻌﻠﻪ ﻧﮑﺶ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ
ﮐﻠﺒﻪ ﯼ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﯼ ﺷﻬﺮ ﺗﺮﮎ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺗﻦ ِ ﻣﻦ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﺩ
ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻮﯼ ﺧﻮﺵ ﻣﯽ ﻭﺯﺩ ﺍﺯ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﻋﻄﺮﺁﮔﯿﻨﺖ
ﺩﻝ ِﻣﻦ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﯼ ﻗﻤﺼﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﯾﺎ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﺑﮑﺶ ﻭ ﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﺭﺍﻩ ﺑﺪﻩ
ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﺳﺘﻤﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭﺩ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺳﺖ ﻣﯿﺎﻥ ِ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ...
ﻋﺎﺑﺮﯼ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺗﻨﮓ ، ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺸﻮﯾﺶ ﺩﻝ ﻭ ﺩﯾﻦ ﻣﺮﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ ....
ﭘﺪﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺴﻮﺯﺩ ....... ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ ....