ﻫﯽ ﭼﻪ ﻓﺎﺯ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ

ﻫﯽ ﭼﻪ ﻓﺎﺯ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ
ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺳﻔﯿﺪ ﺳﯿﺎﻫﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﻧﮕﯽ ﻧﯽ
ﺑﺎﺯﻡ ﻣﻦ ﻭ ﯾﻪ ﺟﺴﻢ ﻟﺶ ﻭ ﺑﯽ ﺣﺎﻝ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮔﭻ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﻭﺍﯼ ﺍﻧﻘﺪ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﻩ ﺧﻨﺪﻡ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻡ ﻗﻔﻠﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﯿﺶ ﺭﻭ ﻓﻨﺪﮎ
ﯾﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺑﺎ ﺑﻮﯼ ﺩﻭﺩ ﮔﺎﺭﯼ
ﭼﻪ ﺑﺨﺖ ﮔﻨﺪﯼ ﺩﺍﺭﯼ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺟﯿﺐ ﺧﺎﻟﯽ
ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺭﻧﮓ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﻣﻦ ﯾﻪ ﻋﻤﺮﻩ ﺭﻭ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﺗﺎﻗﻪ
ﻣﻦ ﻣُﺮﺩﻡ ﭘﺴﺮ ﯾﻪ ﻋﻘﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺗﺎ ﭘﺎﯼ ﻣﺴﯿﺮﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ
ﺍﮔﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺣﻼ‌ﻝ ﮐﻨﯿﻨﻢ
ﺁﺭﻩ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ‌ ﺳﺎﺧﺘﻢ ﻭﻟﯽ ﺍﻻ‌ﻥ ﺑﺮﯾﺪﻡ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﯿﺰ ﻣﺤﮑﻤﻪ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﻣﻐﺰﻣﻪ