من از آن روز که دربند توام آزادم

من از آن روز که دربند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
.
همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
.
خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت
تا بیایند عزیزان به مبارک بادم
.
من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس
پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم
.
دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ
یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم
.
به وفای تو کز آن روز که دلبند منی
دل نبستم به وفای کس و در نگشادم
.
تا خیال قد و بالای تو در فکر منست
گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم
.
به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی
وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم
.

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک
حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم
.
می‌نماید که جفای فلک از دامن من
دست کوته نکند تا نکند بنیادم
.
ظاهر آنست که با سابقه حکم ازل
جهد سودی نکند تن به قضا دردادم
.
ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم
داوری نیست که از وی بستاند دادم
.
دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت
وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم
.
هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد
عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم
.
سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح
نتوان مرد به سختی که من این جا زادم