ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺯﯾﺴﺘﻢ ﺩﻭﺳﺖ

ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺯﯾﺴﺘﻢ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﻄﺮ ﻧﺎﻥ ﮔﺮﻡ
ﻭ ﺑﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻣﯽﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﮔﻞﻫﺎ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻤﯽﺩﺍﺭﻡ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺟﺰ ﮔﺴﺘﺮﻩﯾﯽ ﺑﯽﮐﺮﺍﻧﻪ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ
ﻣﯿﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ .
ﺍﺯ ﺟﺪﺍﺭ ﺁﯾﯿﻨﻪﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﯽﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻟﻐﺖ ﺑﻪ ﻟﻐﺖ ﻓﺮﺍ ﮔﯿﺮﻡ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻟﻐﺖ ﺑﻪ ﻟﻐﺖ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﺵ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ.
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪﮔﯽﺍﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻭﻫﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻦ ﻗﻠﺐ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺵ ﻧﻤﯽﺩﺍﺭﻡ
ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﺮﺩﯾﺪﯼ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﯿﻠﯽ
ﺗﻮ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﯼ ﺭﺧﺸﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﯽﺗﺎﺑﯽ
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﻐﺮﻭﺭﻡ؟
ﺳﭙﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺸﻪﺯﺍﺭ ﺧﺰﺍﻥ ﺯﺩﻩ ﺷﺎﯾﺪ ﮔﻠﯽ ﺑﺮﻭﯾﺪ
ﺷﺒﯿﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭ ﺑﻮﺋﯿﺪﯾﻢ
ﭘﺲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﮕﻮ ﻫﺮﮔﺰ …؟