در آن خرداد که آیت‌الله خمینی درگذشت چهار نفر اداره‌ی رسم

در آن خرداد که آیت‌الله خمینی درگذشت چهار نفر اداره‌ی رسمی کشور را بر عهده داشتند؛ اکبر هاشمی رفسنجانی (جانشین فرمانده‌ی کل قوا و رئیس مجلس) علی خامنه‌ای (رئیس‌جمهور) میرحسین موسوی (نخست‌وزیر) عبدالکریم موسوی اردبیلی (رئیس دستگاه قضائی).
تنها بیست‌سال پس از آن خرداد، همه‌ی آن حلقه متهم به «فتنه» شدند و آیت‌الله موسوی اردبیلی هم شد «مرجعِ ساکتِ فتنه». ماجرا اما چنان پیش‌رفت که او نیز سکوتش شکست؛ نخست علیرغم بیماری‌اش در هشتادوپنج‌سالگی از قم به تهران رفت و نشسته بر ویلچر با مقام رهبری دیدار کرد تا به حل بحران کمک کند و آزادی زندانیانِ معترض به انتخابات را از او بخواهد؛ آقای خامنه‌ای آزادی زندانیان را نپذیرفت.(نیمه‌ی بهمن هشتادوهشت).


سرانجام پیرمرد در آستانه‌ی سومین سالگرد جنبش سبز، در گفتاری «خطاب به ملت شریف ایران، خانواده‌های شهدا، جانبازان، و به همه‌ی کسانی که زحمت کشیده‌اند» رسیدن به این وضعیت را حاصل کارنامه‌ی خود و دیگران دانست؛ عذرخواهی کرد و از مردم حلالیت طلبید؛ او گفت که خیرخواهانه پا در راه انقلاب گذاشته و دلش می‌خواسته ملت سربلند باشند و خوب زندگی کنند اما حالا «از کارهای کرده و نکرده‌ی خودم نگرانم. اگر همه ما درست عمل کرده بودیم وضع این نبود... همه‌ی ما، همه‌ی مسئولین، از سابق تاکنون، باید از مردم عذرخواهی کنیم...اگر بنده کاری کرده‌ام که نباید می‌کردم یا ترک فعلی کرده‌ام که باید انجام می‌دادم، از همه عذر می‌خواهم، از همه حلالیت می‌طلبم». (دهم خرداد نودویک)


آیت‌الله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی بامداد امروز پس از سکته‌ی قلبی بستری شد؛ آقای خامنه‌ای زودتر از دیگران به عیادت پیکرِ ناهُشیار او رفت.

عکس از وبسایت رهبری