مریم کولیوند

بانو "مریم کولیوند" شاعر لک زبان ایلامی، زاده‌ی پنجشنبه ۱۱ بهمن ماه ۱۳۶۳ خورشیدی در دره‌شهر است.


(۲)
دوه شو دیمه خاو ئه ئاسمو بین      وه چَیم تَرا سِیلِم کِردِت ئسه چین 
وتم بوسا نچو ئه ئاسمونم             تو سرباقی نن ئر دردِ گرونم 
سری ئاروم تکونت دا وه خه نه         وتت تو بوس ئه ئی دنیای گه نه
وتت دی ئی زمینه؛ تنگ و تاره          دلم چن ساله ئازیتی وهاره
فره جور و جفام کیشی؛ ئه مردم!     کسی مرهم نویی ئر زخم سردم 
نویی یه روژ بی خم ئو خوش بنیشیم  دی بسه هر چی اژ دنیا که کیشیم
اُفیش دی گیونم ئژ دنیا رها بی        دسه آخر دلم ئژ خم جیا بی
گری ساکت بینو دستی تکو دا         دنگی موتی بوری دنیا بیله جا 
وتت م چم نپیچ ئر پام دوام که        تونو قرئو م چم کمتر هنام که
ئه یه لا کُل گیونت چی و پیِ دَنگ     ئه یه لا تر مِنه بی کس؛ دلِ تنگ 
ویرِت کِرد ئر دنگ و چاره م سُزونت     پل ئر پل دارِ امیدِم رِزُونت 
مزونم خسته بین ئه دویری یار         هتینه ئاس ئه بی مونگی شوِ تار 
ولی کُل کَس دُما تو چاره نیرم     م ئه هفت ئاسمو ئاساره نیرم 
بیر مه گرد؛ هماری چین م مه نم  دی بس نیه تقاص مشت گه‌نم 
تو چین و فکر تنیایی منت نَرد         مِنِت کرد ئه رفیقِ خُصه ئو درد!! 


(۳)
بی پــلامـــــارم خــدا هــر یه منــم ئو صــــد بلا
بار خـــم کــرکــم چــکونی دیه ر نمکیــــشم ولا
هر خصه ئو بیکسی ئه دوازه مونگ بخت منه
چاره نیس هر مه بلده؟! کار ئه کس نیری ئرا ؟!!


(۴)
دما تو ئاسمو ئاساره نیری
دلِ تنیا مه نه م ری چاره نیری
تو چین ئو سا نِمه ئسرِ چمیلم
شوسو کُن خمت ئیواره نیری


گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی (رها)