بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
پیش از آن که بپرسیم: چرا این عده را بردند و چرا آن عده را نبردند؟،باید بپرسیم: چه کسانی با امام همراه شدند و چرا و چه کسانی همراه نشدند و چرا؟! - ایشان هیج کس را به اجبار همراه نبردند.
آنگاه که معاویه لعنة الله مُرد و یزید جانشین شد، نامه‌ای برای والی مدینه نوشت و در آن اخذ بیعت از امام حسین علیه السلام و در صورت تمرد بازداشت یا قتل او را گام نخست و حتمی بر شمرد و بالتبع امام مجبور شدند که از مدینه به سوی مکه خارج شوند - آنگاه که در مکه نیز متوجه شدند که قصد ترور بی‌سر و صدای او را در حال طواف یا در داخل حریم دارند آنگاه که فرمودند اینها بهانه است و دستگاه یزید، قصد جان مرا کرده است و هر کجا که مرا بیابند می‌کشند - آنگاه که خواص عراق - کوفه برای ایشان نامه نوشتند: حال که خارج شدید، به طرف کوفه بیایید تا بر ما حکومت کنید و به عنوان یک حکومت قدرتمند در مقابل حکومت یزید درشام بایستیم - آنگاه که فرمودند: من برای حکومت، کشور گشایی، تفریح یا تباهی خارج نشدم، بلکه برای اصلاح امت جدم خارج شدم و بر تمامی مسلمانان دست کم در مدینه و مکه -حجاز و عراق واجب عقلی و تکلیف شرعی بود که ایشان را تبعیت، حمایت و همراهی نمایند، مگرعده‌ای که با عذر شرعی ناتوانی، بیماری، معلولیت و یا امر مستقیم امام علیه السلام، مجبور به ماندن شوند.
بنابراین، در این امتحان بزرگ الهی، اکثریت باختند و عده قلیلی سربلند بیرون آمدند، این است که خود ایشان فرمودند: دین لقلقه زبان مردم شده است و تا وقتی دین به کار دنیای شان بیاید دیندارهستند وآنگاه که امتحانی پیش آید، دینداران اندک می‌باشند.
قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ -كسانى كه به ديدار خداوند يقين داشتند گفتند: بسا گروهى اندك كه بر گروهى بسيار به اذن خدا پيروز شدند و خداوند با شكيبايان است.(سوره بقره بخشی از آیه 249)
ظاهر آیه، مربوط به درگیری و جنگ بین سپاهیان طالوت و جالوت می باشد که لشکریان طالوت بسیار بودند و گمان‌شان بر این بود که کسی قدرت مقابله با آنها را ندارد، اما لشکریان جالوت که در موضع دفاع از حق قرار داشتند، بسیار قلیل بودند، اما با توکل بر خدا، برای امر مهمی به میدان آمده بودند؛ و قرار بود این لشکر اندک، به یاری خدا، بر آن لشکر انبوه و قدرتمند، غلبه نماید، و نمود کامل این معنا، حرکت ایشان و وقایع کربلا و عاشورا بوده وهست؛(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
پیش از آن که بپرسیم: چرا این عده را بردند و چرا آن عده را نبردند؟،باید بپرسیم: چه کسانی با امام همراه شدند و چرا و چه کسانی همراه نشدند و چرا؟! - ایشان هیج کس را به اجبار همراه نبردند.
آنگاه که معاویه لعنة الله مُرد و یزید جانشین شد، نامه‌ای برای والی مدینه نوشت و در آن اخذ بیعت از امام حسین علیه السلام و در صورت تمرد بازداشت یا قتل او را گام نخست و حتمی بر شمرد و بالتبع امام مجبور شدند که از مدینه به سوی مکه خارج شوند - آنگاه که در مکه نیز متوجه شدند که قصد ترور بی‌سر و صدای او را در حال طواف یا در داخل حریم دارند آنگاه که فرمودند اینها بهانه است و دستگاه یزید، قصد جان مرا کرده است و هر کجا که مرا بیابند می‌کشند - آنگاه که خواص عراق - کوفه برای ایشان نامه نوشتند: حال که خارج شدید، به طرف کوفه بیایید تا بر ما حکومت کنید و به عنوان یک حکومت قدرتمند در مقابل حکومت یزید درشام بایستیم - آنگاه که فرمودند: من برای حکومت، کشور گشایی، تفریح یا تباهی خارج نشدم، بلکه برای اصلاح امت جدم خارج شدم و بر تمامی مسلمانان دست کم در مدینه و مکه -حجاز و عراق واجب عقلی و تکلیف شرعی بود که ایشان را تبعیت، حمایت و همراهی نمایند، مگرعده‌ای که با عذر شرعی ناتوانی، بیماری، معلولیت و یا امر مستقیم امام علیه السلام، مجبور به ماندن شوند.
بنابراین، در این امتحان بزرگ الهی، اکثریت باختند و عده قلیلی سربلند بیرون آمدند، این است که خود ایشان فرمودند: دین لقلقه زبان مردم شده است و تا وقتی دین به کار دنیای شان بیاید دیندارهستند وآنگاه که امتحانی پیش آید، دینداران اندک می‌باشند.
قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلَاقُو اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ -كسانى كه به ديدار خداوند يقين داشتند گفتند: بسا گروهى اندك كه بر گروهى بسيار به اذن خدا پيروز شدند و خداوند با شكيبايان است.(سوره بقره بخشی از آیه 249)
ظاهر آیه، مربوط به درگیری و جنگ بین سپاهیان طالوت و جالوت می باشد که لشکریان طالوت بسیار بودند و گمان‌شان بر این بود که کسی قدرت مقابله با آنها را ندارد، اما لشکریان جالوت که در موضع دفاع از حق قرار داشتند، بسیار قلیل بودند، اما با توکل بر خدا، برای امر مهمی به میدان آمده بودند؛ و قرار بود این لشکر اندک، به یاری خدا، بر آن لشکر انبوه و قدرتمند، غلبه نماید، و نمود کامل این معنا، حرکت ایشان و وقایع کربلا و عاشورا بوده وهست؛(ادامه دارد...)
- ۱۰۸
- ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
