ﻫﯿﺲ ...

ﻫﯿﺲ ...
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﯽ ﺩﻧﺪﺍﻥ، ﺁﺏ
ﻧﺒﺎﺕ ﻗﯿﭽﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻣﮑﯿﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ :
ﺁﺭﻩ ﻣﺎﺩﺭ ، ُﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﮐﻪ ﺍﻭﻣﺪﻡ ، ﺩﯾﺪﻡ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻮﻥ ﺷﻠﻮﻏﻪ
ﻣﺎﻣﺎﻥِ ﺧﺪﺍﺑﯿﺎﻣﺮﺯﻡ ﻫﻤﻮﻥ ﺗﻮ ﻫﺸﺘﯽ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻭﺷﮕﻮﻥ
ﺭﯾﺰ ﺍﺯ ﻟﭗ ﻫﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﮔﻞ
ﺑﻨﺪﺍﺯﻩ . ﺗﺎ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ ﮔﻔﺖ : ﻫﯿﺲ، ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭ
ﺁﻣﺪﻩ .
ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭ ، ﺣﺎﺝ ﺍﺣﻤﺪ ﺁﻗﺎ ، ﺧﺪﺍ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯ ﭼﻬﻞ ﻭ ﺩﻭ
ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ُﻧﻪ ﺳﺎﻟﻢ.
ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﻗﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ، ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﺎﻡ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻩ.
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﻫﯿﺲ ، ﺷﮑﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﻋﺮﻭﺱ ﺯﯾﺎﺩ ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧﻪ ﻭ ﺗﻮ ﮐﺎﺭ ﻧﻪ ﺑﯿﺎﺭﻩ
ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﻌﻢ ﺁﺏ ﻧﺒﺎﺕ ﻗﯿﭽﯽ
ﻓﺮﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻣﺎﺩﺭ ؟ ﺁﻫﺎﻥ
ﺟﻮﻧﻢ ﻭﺍﺳﺖ ﺑﮕﻪ ، ﺍﻭﻥ ﺯﻣﻮﻥ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺍﻻﻥ
ﻋﺮﻭﺳﮏ ﻧﺒﻮﺩ . ﺑﺎﺯﯼ ﻣﺎ ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭ
ﻗﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﺴﺮﻫﺎﻡ ﺍﻟﮏ ﺩﻭ ﻟﮏ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﻨﮓ ﺳﻨﮓ
ﻫﺎﯼ ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭ ﻗﻞ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻧﻮﺍﯾﯽ
ﺣﺎﺝ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺭﯾﺨﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ :
ﺗﻮ ﺩﯾﮕﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﺷﻮﻫﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ، ﺯﺷﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻢ : ﺁﺧﻪ ....
ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﻫﯿﺲ ﺁﺩﻡ ﺭﻭ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺵ ﺣﺮﻑ ﻧﻤﯽ
ﺯﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﻘﺪ ، ﺣﺎﺟﯽ ﺧﺪﺍ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯ ، ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﻨﻮ ﺑﻐﻞ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺭﻭ ﻃﺎﻗﭽﻪ،
ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ، ﻧﻨﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﺑﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﻮ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺧﺪﺍ ﺑﯿﺎﻣﺮﺯ ، ﮔﻔﺖ ﻫﯿﺲ ، ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭼﯿﻪ؟ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯿﮑﻨﯽ
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﺪﻧﯿﺎ ﺍﻭﻣﺪ؛ ﺑﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﻫﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﯾﯽ
ﺧﺪﺍﺑﯿﺎﻣﺮﺯﺕ؛ﺑﯿﺴﺖﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﯾﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﻣﺮﺩ . ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﻣﺎﺩﺭ ، ﺗﺎ
ﺍﻭﻣﺪﻡ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﺸﻢ ، ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﻣﺮﺩ . ﻧﻪ ﺷﺎﻩ ﻋﺒﺪﺍﻟﻌﻈﯿﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﻭ ﻧﻪ ﯾﻪ
ﺧﺮﺍﺳﻮﻥ . ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻭﻥ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ، ﻣﯽ
ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﻗﺎ ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﺮﯼ ؟ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻫﯿﺲ ،
ﻗﺒﺎﺣﺖ ﺩﺍﺭﻩ ﺯﻥ ﻫﯽ ﺑﺮﻩ ﺑﯿﺮﻭﻥ .
ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﻧﻨﻪ ، ﻋﯿﻦ ﯾﻪ ﻏﻨﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﮔﻞ ﻧﺸﺪﻩ ،
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺶ ﻻﯼ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻭ ﺧﺸﮑﻮﻧﺪﻧﺶ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ، ﺍﺷﮑﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺎﺭﻗﺪﺵ ﭘﺎﮎ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ :ﺁﺥ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﺎﺷﻘﯽ ﮐﻨﻢ ﻭﻟﯽ ﻧﺸﺪ ﻧﻨﻪ. ﺍﻭﻧﻘﺪﻩ ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﯾﻪ ﺩﻣﭙﺨﺘﮏ ﺭﺍ ﻟﺐ ﺭﻭﺩﺧﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺭﯾﻢ ، ﻧﺸﺪ . ﺩﻟﻢ ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺟﯽ ﺑﮕﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ، ﻭﻟﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﻪ
ﺩﻟﻢ ﻣﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﻡ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭ ، ﺑﮕﻪ ﻋﺎﺷﻘﺘﻢ ﻭﻟﯽ ﻧﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻪ . ﮔﺎﻫﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﯾﻮﺍﺷﮑﯽ
ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮﺩ ، ﺯﯾﺮ ﭼﺎﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺸﮑﻦ ﻣﯽ ﺯﺩﻡ
ﺁﯼ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪ ، ﺁﯼ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪ .
ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺳﻪ ﯾﮏ ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭ ﻗﻞ ﻭ ﻧﻮﻥ
ﺑﯿﺎﺭ ﮐﺒﺎﺏ ﺑﺒﺮ ﻭﻟﯽ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ
ﺣﺎﺟﯽ ﻗﺪ ﻫﻤﻪ ﻫﯿﮑﻞ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ، ﺍﮔﻪ ﻣﯿﺰﺩ ﺣﮑﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻡ
ﯾﮑﺒﺎﺭ ﮔﻔﺘﻢ ، ﺁﻗﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﻓﺮﺵ ﺑﻨﺪﺍﺯﯾﻢ ﺭﻭ ﭘﺸﺖ ﺑﻮﻡ
ﺷﺎﻡ ﺑﺨﻮﺭﯾﻢ ؟ ﮔﻔﺖ : ﻫﯿﺲ ،
ﺩﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻋﻬﺪ ﻭ ﻋﯿﺎﻝ ، ﻫﻤﯿﻨﻤﻮﻥ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﺎ ﺷﻢ .
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﻭﻥ ﺩﻭﺭ ﺩﻭﺭﺍ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﮔﻔﺖ : ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ﻧﻨﻪ ، ﺑﭽﻪ ﮔﯽ
ﻧﮑﺮﺩﻡ ، ﺟﻮﻭﻧﯽ ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻡ . ﯾﻬﻮ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﻡ ، ﭘﯿﺮ .
ﭘﺎﺷﻮ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺁﺥ ﻧﻨﻪ ، ﭘﺎﻫﺎﻡ ﺧﺸﮏ
ﺷﺪﻩ ، ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﻮﻡ ﺷﺪ .
ﺁﺧﯿﺶ ﺧﺪﺍ ﻋﻤﺮﺕ ﺑﺪﻩ ﻧﻨﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﺴﯽ ﺣﺮﻓﻤﻮ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻩ ﻭ ﻧﮕﻪ ﻫﯿﺲ.
ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺗﺎﺭﺵ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ، ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻭﺭﻕ
ﺯﺩﻡ ﻭ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺍﺵ .
ﻫﺸﺘﯽ ، ﻭﺷﮕﻮﻥ ، ﯾﻪ ﻗﻞ ﺩﻭﻗﻞ ، ﻋﺎﺷﻘﯽ ﻭ ...
ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ ﺣﺎﻻ ﺑﺸﮑﻦ ﺑﺰﻥ ، ﺑﺰﺍﺭ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﯽ .
ﮔﻔﺖ : ﺣﺎﻻ ﺩﯾﮕﻪ ﻣﺎﺩﺭ ، ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻡ ﺩﯾﮕﻪ ﺟﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻥ ؟
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﯼ ﺧﺸﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﺵ ﺭﻭ ﺑﻬﻢ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ ﻭﻟﯽ
ﺩﯾﮕﻪ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﻨﺪﻩ ﺗﻠﺨﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺁﺭﻩ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﻥ، ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﯿﺲ ﻧﮕﯿﺪ . ﺑﺰﺍﺭ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻦ . ﺑﺰﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﮐﻨﻦ . ﺁﺭﻩ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﯿﺲ ﻧﮕﻮ ، ﺑﺎﺷﻪ؟
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ"ﻫﯿﺲ
" ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺩ