ﮔﻞ

ﮔﻞ
 ﺳﺮﺥ ﻗﺼﻤﻮﻥ ﺑﺎ ﺷﺒﻨﻢ ﺭﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻝ
 ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻋﺎﺷﻘﻮﻧﻪ ﻫﺎﺵ
ﺧﻮﻧﻪ ﯼ ﺍﻭﻥ ﺣﺎﻻ‌ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮔﻠﺪﻭﻥ ﺳﻔﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ
ﺟﺎﯼ ﯾﺎﺭﺵ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮ ﺍﯾﻦ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ

ﯾﺎﺩﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﯾﻪ ﺑﺎﻏﺒﻮﻥ ﺩﻭ ﺑﻮﺗﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﯾﻪ ﺑﻬﺎﺭ
 ﺍﻭﻥ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺭﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮐﺎﺷﺖ
ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻃﻼ‌ ﻗﺪ ﮐﺸﯿﺪﻥ
ﻗﺼﺸﻮﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﺶ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﺪﻥ
ﺷﺒﻨﻤﺎﯼ ﺍﺷﮑﺸﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﻋﮑﺲ ﺩﯾﻮﻭﻧﮕﯿﺸﻮﻥ ﺗﻮ ﻗﻠﺐ
 ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺭﻭﺯﺍﯼ ﻏﻨﭽﻪ ﮔﯿﺸﻮﻥ ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺸﻨﮓ ﻭ ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺷﺖ
ﺣﯿﻒ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﮑﯿﺪ ﻭ ﻣﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ
ﮔﻼ‌ﯼ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺷﻬﺮ ﺑﻬﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﺗﻠﺦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺎﻝ ﻫﻤﻦ ﺗﺎ ﺩﻡ ﻣﺮﮒ

ﺑﻤﯿﺮﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﻤﯿﺮﻥ ﺍﺯ ﻏﻢ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺗﮕﺮﮒ
ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻣﺎ ﯾﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺍﻭﻣﺪ ﻭ ﺁﺭﻭﻡ ﻭ ﺗﺮﺩ
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻘﺎﯼ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﺎ ﺭﻭ ﭼﯿﺪ ﻭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻭﻥ ﯾﮑﯽ ﻗﺼﻪ ﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
 ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺵ ﭼﯿﺪﻩ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﯼ ﺳﺮﺩ ﯾﻪ ﻣﺮﺩ
ﮔﻼ‌ﯼ ﻗﺼﻪ ﯼ ﻣﺎ ﻋﺎﺷﻘﺎﯼ ﺭﻧﮓ ﺣﺮﯾﺮ
ﻫﺮ ﮐﺪﻭﻡ ﯾﻪ ﺟﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺳﯿﺮ
ﻫﯿﭽﮑﯽ ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭﻥ ﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﭼﯽ ﻣﯿﺸﺪ ﺍﮔﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﻗﺼﻪ ﯼ ﺳﻔﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻗﺼﻪ ﯼ ﮔﻼ‌ﯼ ﻣﺎ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻋﺎﺷﻘﯿﺎﺱ
ﻣﺎﻝ ﯾﺎﺳﺎ ، ﭘﻮﻧﻪ ﻫﺎ ، ﺍﻃﻠﺴﯿﺎ ، ﺭﺍﺯﻗﯿﺎﺱ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﮐﺎﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﻝ ﺳﭙﺮﺩﻥ ﺑﻠﺪﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﺪﻭﻧﻦ ﺧﯿﻠﯿﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪﻥ
ﯾﮑﯿﺸﻮﻥ ﺣﺎﻻ‌ ﺗﻮ ﮔﻠﺪﻭﻥ ﺳﻔﺎﻝ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺰﯾﺰ
ﺍﻭﻥ ﯾﮑﯽ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺳﻪ ﻋﯿﺎﺩﺕ ﻣﺮﯾﺾ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻫﻢ ﺍﻣﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﺭﻥ
ﺍﻭﻧﺎ ﺩﯾﮕﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻫﻢ ﺑﯽ ﺧﺒﺮﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺗﻮ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺎ ﻗﺮﺑﻮﻧﯽ ﺯﯾﺎﺩ ﺩﺍﺭﻩ
ﺍﯾﻦ ﺑﻼ‌ﻫﺎ ﺭﻭ ﺳﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺴﺎ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺯﯾﺎﺵ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏ ﻋﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻩ
ﺗﻮﯼ ﻫﺮ ﻣﺤﮑﻤﻪ ﮐﻠﯽ ﺑﺮﮒ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻩ
ﺍﯾﻦ ﯾﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﻮ ﺯﻣﺴﺘﻮﻥ ﭼﻪ ﺑﻬﺎﺭ
ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺯﺧﻤﯽ ﻧﺸﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﯾﻬﺎﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺍﮔﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮔﻼ‌ﯼ ﻣﺎ ﺭﻭ ﻧﻤﯽ ﭼﯿﺪ
ﺣﺎﻻ‌ ﻗﺼﻪ ﺑﺎ ﻭﺻﺎﻟﺸﻮﻥ ﺑﻪ ﺁﺧﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﺪ
ﻭﻟﯽ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻋﺎﺩﺗﺶ ﺍﯾﻨﻪ
ﺧﻮﺑﺎ ﺭﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻣﯿﺎﺭﻩ ﺑﻌﺪﻡ ﻣﯿﭽﯿﻨﻪ
ﮐﺎﺵ ﺩﻻ‌ﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﻡ ﻣﯽ ﺗﭙﻦ ﻭﺍﺳﻪ ﺑﻬﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﻥ ﺑﻤﻮﻧﻦ ﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﯾﺎﯼ ﺗﻠﺦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ