بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت دوم :
سختی مرگ یا جان کَندن، همان سختی بریدن و جدا شدن از تعلقات و محبوب‌ ها می‌باشد، نه یک سختی جسمی و مادی. آیا کسی که در یک آن سکته کرده و مُرده -یا در حال خواب عمرش به پایان رسیده - یا مدتی در کُما بوده و مُرده، آرام و بی‌درد مُرده است، اما کسی که در راه خدا به میدان رفته، روی مین رفته، یا با شلیک موشک‌ها و بمب‌ها، تکه تکه شده است، خیلی درد کشیده است؟! خیر! بلکه بندۀ هوای نفس، دوستدار دنیا، کسی که به زندگی و نعمات مادی دلخوش کرده و به محبوس بودن در زندان تَن خو کرده است، هنگام جدایی ازمحبوب‌ها و تعلقاتش، رنج و عذابی سخت می‌کشد، و آن که محبوبش الله جلّ جلاله بوده و در سفر زندگی در دنیا نیز مقصدش معاد و قرب الی الله بوده، به آرامی وبا خوشحالی از این دنیای فانی می‌رود. به قول حافظ رحمة الله علیه:
بیا که قصرِ اَمَل (آرزو) سخت سست بنیادست
بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست
غلامِ همتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود
ز هر چه رنگِ تعلق پذیرد آزادست.
ترس از مرگ : مرگ، عظیم‌ترین حادثه‌ای است که برای یک انسان زنده رخ می‌ دهد؛ اما مواجه با این حادثۀ عظیم، به خودی خود ترس ندارد؛بلکه آدمی از کَنده شدن از تعلقاتش و دوری از محبوب‌ هایش می‌ ترسد که شدیدترین این تعلقات و محبّت‌ ها، به بدن خودش می‌ باشد که ابزار حیات او در دنیاست؛ و البته از آن چه برای خودش برای پس از مرگ تصور می‌کند و انتظارش را دارد نیز بیشتر می‌ ترسد.
یهودیان، همیشه انحصار طلب بودند! مدعی شدند که خدا فقط ما را دوست دارد و فقط ما خدا را دوست داریم؛ خدا هم فرمود: اگر گمان می‌کنید که چنین است، از خدا طلب مرگ کنید و البته هرگز چنین آرزویی نمی‌کنید، چرا که خود می‌دانید چه کردید : قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ - بگو ای يهوديان! اگر گمان می‏كنيد كه شما دوستان خدا غير از مردم هستيد، آرزوی مرگ كنيد اگر راست می‏گوئيد! تا به لقای محبوبتان برسيد.(6)
وَلَا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ - ولی آنها هرگز تمنای مرگ نمی‏كنند به خاطر اعمالی كه از پيش ‍ فرستاده‏‌اند، و خداوند ظالمان را بخوبی می‌شناسد.(7)(سوره جمعه‌ آیه 6 و7)(ادامه دارد...)