ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺴﮑﻪ ﭘﺮﮐﺮﺩ ﺍﺯﻭﻓﺎ ﺟﺎﻥ ﻭﺗﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺴﮑﻪ ﭘﺮﮐﺮﺩ ﺍﺯﻭﻓﺎ ﺟﺎﻥ ﻭﺗﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮐﻨﺪ ﻳﻮﺳﻒ ﺻﺪﺍﮔﺮ ﺑﻮﮐﻨﻰ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﭼﻮﺻﺤﺮﺍ ﻣﺸﺮﺏﻣﺎﻧﻨﮓﻭﺣﺸﺖ ﺑﺮﻧﻤﻰ ﺗﺎﺑﺪ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻨﮕﻰ ﭼﻴﻦ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻂﻠﻖﻋﻨﺎﻥﺗﺎﺯﺳﺖﺷﻤﻊ ﻣﺎﺍﺯﻳﻦﻣﺤﻔﻞ
ﮐﻪ ﺭﻧﮓ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﭘﺎﺱ ﺍﺯﺧﻮﺩﺭﻓﺘﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﺧﺮﺍﻣﺶ ﺩﺭﺩﻝﻫﺮﺫﺭﻩﺻﺪﺗﻮﻓﺎﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﻨﺎﻥ ﮔﻴﺮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻓﮑﻦ ﻣﺎﺭﺍ

ﮔﻬﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺼﺎﺭﺁﺑﺮﻭ ﺩﺭ ﺿﺒﻄ ﺍﻣﻮﺍﺟﺶ
ﻣﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ ﺯ ﺁﻏﻮﺵ ﺍﺩﺏ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﺑﻪ ﺍﺷﮏ ﺍﻓﺘﺎﺩﮐﺎﺭ ﺁﻩ ﻣﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﭘﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺯ ﺷﺒﻨﻢ ﺑﺎﻝ ﺗﺮﮔﺮﺩﻳﺪ ﺻﺒﺢ ﮔﻠﺸﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﻫﻮﺱ ﻫﺮﺳﻮﺑﺴﺎﻁ ﻧﺎﺯﺩﻳﮕﺮﭘﻬﻦ ﻣﻰ ﭼﻴﻨﺪ
ﻧﺪﻳﺪﺍﻳﻦ ﺑﻴﺨﺒﺮ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ

ﺍﺯﻳﻦﺧﺎﺷﺎﮎ ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩﻣﺰﺭﻉ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻪ ﮔﺎﻭ ﭼﺮﺥ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺮﻣﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ

شعر از بیدل صاحب است**