از وقتی کم طاقتی مردم پشت چراغ ﻗﺮﻣﺰ ﺩﯾﺪﻡ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﺭ

از وقتی کم طاقتی مردم پشت چراغ ﻗﺮﻣﺰ ﺩﯾﺪﻡ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ...
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺑﻪ ﺑﯿﻨﯽِ ﺑﺰﺭﮒ ﯾﺎ ﻧﻤﺮﻩء ﻋﯿﻨﮏ ﺗﻪ ﺍﺳﺘﮑﺎﻧﯽ ﺁﻥ دخترﮎ ﺩﺭ ﺳﺮ ﮐﻼﺱ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭت ﻭ ﺍﻧﺪﺍﻣﯽ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ، ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ خود ﻭﺍﻗﻌﯽ (ﺍﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺯﺷﺖ) ﺑﺮﺍﯼﺁﺩﻣﻬﺎﺳﺖ...
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎﯼ ﻟﻮﮐﺲ را دیدم، فهمیدم ﺫﺍﺕ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﯿﺴﺖ، ﺩﺭﮔﯿﺮ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ...
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺯﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺩﻫﺎﯼ ﻣﺘﺎﻫﻞ ﺭﺍ در ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﻋﺸﻘﯽ ﻣﻮﺍﺯﯼ ﺩﯾﺪﻡ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﺍﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺧﯿﻠﯽ ﻭﺍﻻﺗﺮ از ارضا روح است...
ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺣﻘﯿﻘﯽ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻡ. ﻣﺠﺎﺯﯼ ﺷﺪﻡ
ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺠﺎﺯﯼ، پيج های ﭘﻮﭺ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ، ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ تمسخر ﻭ ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯼ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﯿﻞ ﺑه ﺩﯾﺪنِ ﻋﺸﻮﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺩﻭ ﺧﻂ ﻧﻮﺷﺘﻪ ی پرﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺁﺩﻣﻬﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﻋﺪﺍﻟت ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺗﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻫﺎ ﻭ معرفتشان را دیدم
ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﺁﺩﻣﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺩﻟﯽ ﺻﺎﻑ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﯾﺎ ﮔﺮﮒ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﯿﺪﺭﻧﺪ ﯾﺎ ﮔوسفند و خورده میشوند..