تمآم هوا را بو م کشم

تــَمآم هوا را بو مـے کشم
چشم مـےدوزم
زل مـے زنم…
انگشتم را بر لباטּ زمیـטּ مے گذارم:
” هــــیس…
!مـے خوآهم رد نفس هایش بـﮧ گوش برسد…!”
امآ…!
گوشم درد مـےگیرد از ایـטּ همـﮧ بـے صدایـے
دل تنگـے هآیم را مچالـﮧ مـے کنم و
پرت مـے کنم سمت آسمآטּ!
دلوآپس تو مـے شوم کـﮧ کجاے قصـﮧ ماטּ سکوت کرده ایـے
کـﮧ تو رآ نمـے شنوم..