ﺩﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ,

ﺩﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ,


ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ,

ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﯼ ﻗﺸﻨﮓ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ,

ﻣﺜﻞ ﺁﻭﯾﺨﺘﻦ ﺑﻪ ﻃﻨﺎﺑﯽ ﭘﻮﺳﯿﺪﻩ ﺳﺖ....

ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ,

ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ....

ﻳﺎﺩ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭘﺲ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ
 
 
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﯾﮏ ﺭﻭﺯﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻐﻞ
 
 
ﮐﻨﯽ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﻔﺘﯽ ﺑﺮﻭﯼ ...

ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﻭ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﯼ ﻧﻤﺎﻧﯽ...

ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ,

ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺧﻮﺏ ﺳﺖ ,

ﺳﺎﯾﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ,

ﺍﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺍﺑﺪﯼ ﻧﯿﺴﺖ ....

ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ,

ﺑﺮﻩ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﮒ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺖ ,

ﻳﺎﺩ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﯿﻨﯽ ﺍﺣﺴﺎﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﻨﺪ ﺑﺰﻧﯽ ﻭ ﺧﯿﺎﻁ ﺧﻮﺑﯽ ﺷﻮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻟﺖ ....

ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺭﺧﺘﯽ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺑﯿﺎﻭﯾﺰﻯ ﻭ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﻨﻰ ﺗﺎ ﻧﺸﮑﻨﯽ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﻤﺎﻧﯽ ....

ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯼ,

ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ

ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﯼ ﻫﺮ ﺁﺩﻣﯽ,

ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ...