شعر و دریا و تو و نم نم باران... چه قشنگ

شعر و دریا و تو و نم نم باران... چه قشنگ
خنده های تو مرا می کشد آسان... چه قشنگ

دست در دست، دو دیوانه به دریا بزنیم،
بی کسی را ببرد موج خروشان... چه قشنگ

رفت ایمان من و شال سپیدت بر باد
شده این باد به مانند رضاخان... چه قشنگ

گیسوان تو و دریا و دل دیوانه،
هر سه با هم شده مواج و پریشان... چه قشنگ

بعد دریا برویم و نفسی تازه کنیم..
عطر بابونه ی چایی و دو لیوان... چه قشنگ

لب تو حبه‌ی قند است و زبانت شکر است!
تلخیِ چای مرا چاره چه فرمان؟ چه قشنگ

تو صدایم بکنی شاعر من؟ حضرت یار؟
من بگویم بله عمرم.. بله جانان..چه قشنگ

تا چه حد عاشق چشمان پر از راز منی؟
من بگویم که فراوان فراوان... چه قشنگ