ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ، ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﮕﻰ ﻭﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻰ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺪ

ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ، ﺑﻪ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﮕﻰ ﻭﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻰ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻰ ﺑﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﻤﺎم ﺟﻬﺎﻥ ﻛﻠﺎﺱ ﺩﺭﺱ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺷﺪ ﻛﻨﻴﻢ. ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ، ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﻭ ﻋﺸﺮﺗﻜﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺷﺪﺍﻳﺪ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻯ ﺑﻰ ﻣﻬﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﻯ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﻣﺎ ﺩﺍﻍ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﻴﻢ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺗﻠﺨﻰ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻜﻮﻓﺎ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭﻛﺎﻣﻴﺎﺑﻰ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻭﺳﺖ، ﺗﺼﺮﻑ ﻣﺎﻟﻚ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻤﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻜﻴﻢ ﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﻗﺒﻠﺎً ﻫﻴﭻ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻟﻢ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﺎً ( ﻣﺮﻳﻢ، 67.) ﻭ ﺣﺘّﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﻫﻢ ﭼﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺫﻛﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻟﻢ ﻳﻜﻦ ﺷﻴﺌﺎً ﻣﺬﻛﻮﺭﺍ ( ﺍﻧﺴﺎﻥ، 1.) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻢ. ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﺒﺎﺕ، ﻭ ﺍﺯ ﻧﺒﺎﺕ ﺑﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺳﻮﻕ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺍﺭﺗﻘﺎﻯ ﻣﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﺍﻧﻪ ﻯ ﮔﻨﺪم ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻓﺸﺎﺭ، ﺁﺭﺩ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺗﻨﻮﺭ، ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻧﺎﻥ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻳﻢ.

ﺷﻌﺎﺭ ﺻﺎﺑﺮﺍﻥ ﺍﻧّﺎ ﻟِﻠّﻪ ﻭ ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺪﻳﺚ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ: ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪﻳﺪ، ﺟﻤﻠﻪ ﻯ ﺍﻧّﺎ ﻟِﻠّﻪ ﻭ ﺍﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ. ( ﺩﺭّﺍﻟﻤﻨﺜﻮﺭ، ﺝ 1، ﺹ 377.) ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻧّﺎ ﻟِﻠّﻪ ﻭ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﻯ ﻫﺎ، ﺁﺛﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ:

ﺍﻟﻒ: ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻛﻠﺎم ﻛﻔﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺏ: ﻣﻮﺟﺐ ﺗﺴﻠﻴﺖ ﻭ ﺩﻟﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺝ: ﻣﺎﻧﻊ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺩ: ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﻖّ ﺍﺳﺖ.

ﻩ : ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﺱ ﻭ ﺍﻟﮕﻮ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ