یادداشت علی ناییج درباره مهرداد فلاحتگر
سال هزار و سیصد و هشتاد و پنج _ساری.
عصر یک روز بهاری، با رضا احتسابی بود،که برای اولین بار دیدمش.خوش برخورد،خندان و متین.
همون دیدار باب رفاقت ما شد تا امروز.
با وجود مشغله و یا خستگی هربار که مشورتی میخواستم،یا کاری داشتم با آرامش حرف میزد و همراهی می کرد.و تمام این سالها مثل یک برادر بزرگتر و یک پدر، رفاقت کرد.
هیچوقت سعادت نصیب من نشده بود که با هم همکاری داشته باشیم.اما طرحها و فیلمنامه های بسیار خوبی داشت. سراسر ایده و طرحهای عالی و ناب.یک هنرمند پویا.
زمستان هزار و چهارصد و سه بود که گفت مبتلا به بیماری شده.خیلی شوکه شدم.و از اون روز هر بار که تماس میگرفتم روز به روز بر وخامت حالش پی میبردم.
همین هفته قبل گفتم امروز چطورید؟ به سختی گفت دارم تلاش می کنم که خوب باشم.
جمله ای که اشک رو در چشمانم لبریز کرد.
شیش هفت سال پیش تو راه خانه سینما بودیم که گله کرد از بی وفایی همکاران و دوستان...حتی این روزها که بیمار بود و دریغ و صد دریغ...
سالهاست که دیگر از مسوولان ناامید شدیم.ولی ای کاش در این صنف تا زنده هستیم قدر یکدیگر را بدانیم.
این مطالب را با اشک و بغضی دردآور نوشتم.
آقا مهرداد اکنون بین ما نیست.اما یاد و خاطره خوبیهایش فراموش ناشدنیست.
هنرمند و رفیق با اخلاق و خندان و متینی که از او تصویری جز عشق و محبت و لبخند ندارم...مردی پر از امید.
و این فقدان بزرگ بیش از پیش برای همسر گرامیش سخت و طاقت فرساست.
آرزوی صبر میکنم برای ایشان ، بتیا و فرهاد عزیز.
روحش شاد،یادش گرامی
علی ناییج _ ۲ شهریور ۱۴۰۴
عصر یک روز بهاری، با رضا احتسابی بود،که برای اولین بار دیدمش.خوش برخورد،خندان و متین.
همون دیدار باب رفاقت ما شد تا امروز.
با وجود مشغله و یا خستگی هربار که مشورتی میخواستم،یا کاری داشتم با آرامش حرف میزد و همراهی می کرد.و تمام این سالها مثل یک برادر بزرگتر و یک پدر، رفاقت کرد.
هیچوقت سعادت نصیب من نشده بود که با هم همکاری داشته باشیم.اما طرحها و فیلمنامه های بسیار خوبی داشت. سراسر ایده و طرحهای عالی و ناب.یک هنرمند پویا.
زمستان هزار و چهارصد و سه بود که گفت مبتلا به بیماری شده.خیلی شوکه شدم.و از اون روز هر بار که تماس میگرفتم روز به روز بر وخامت حالش پی میبردم.
همین هفته قبل گفتم امروز چطورید؟ به سختی گفت دارم تلاش می کنم که خوب باشم.
جمله ای که اشک رو در چشمانم لبریز کرد.
شیش هفت سال پیش تو راه خانه سینما بودیم که گله کرد از بی وفایی همکاران و دوستان...حتی این روزها که بیمار بود و دریغ و صد دریغ...
سالهاست که دیگر از مسوولان ناامید شدیم.ولی ای کاش در این صنف تا زنده هستیم قدر یکدیگر را بدانیم.
این مطالب را با اشک و بغضی دردآور نوشتم.
آقا مهرداد اکنون بین ما نیست.اما یاد و خاطره خوبیهایش فراموش ناشدنیست.
هنرمند و رفیق با اخلاق و خندان و متینی که از او تصویری جز عشق و محبت و لبخند ندارم...مردی پر از امید.
و این فقدان بزرگ بیش از پیش برای همسر گرامیش سخت و طاقت فرساست.
آرزوی صبر میکنم برای ایشان ، بتیا و فرهاد عزیز.
روحش شاد،یادش گرامی
علی ناییج _ ۲ شهریور ۱۴۰۴
- ۲۷.۰k
- ۰۲ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط