بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم : ارتباط عالی، با حضرت امام مهدی علیه السلام :
يَا مَوْلايَ شَقِيَ مَنْ خالَفَكُمْ، وَسَعِدَ مَنْ أَطَاعَكُمْ، فَاشْهَدْ عَلَىٰ مَا أَشْهَدْتُكَ عَلَيْهِ وَأَنَا وَلِيٌّ لَكَ بَرِيءٌ مِنْ عَدُوِّكَ، فَالْحَقُّ مَا رَضِيتُمُوهُ، وَالْباطِلُ مَا سَخِطْتُمُوهُ [اَسْخَطْتُموُهُ]، وَالْمَعْرُوفُ مَا أَمَرْتُمْ بِهِ، وَالْمُنْكَرُ مَا نَهَيْتُمْ عَنْهُ - ای مولای من! بدبخت شد کسی که با شما مخالفت ورزید و خوشبخت شد کسی که از شما اطاعت کرد، پس گواه باش بر آنچه تو را بر آن گواه گرفتم و من دوست تو و بیزار از دشمن توأم، پس حق آن است که شما به آن خشنود شدید و باطل آن است که شما از آن ناخشنود گشتید و معروف آن است که شما به آن امر فرمودید و منکر آن است که شما از آن نهی کردید.(فرازی از زیارت آل یاسین)
چگونه مسلمانی است، کسی که شناختی از امام زمانش، دوستان و دشمنان او ندارد؟! چگونه شیعه‌ایست، آن که حق و باطل را از هم تمیز نمی‌دهد و نمی‌داند که رضایت خشنودی و ناخشنودی حجّة الله و امامش در چیست؟ و چگونه می‌تواند امر به معروف و نهی از منکر نماید، کسی که معروف و منکر را نمی‌شناسد؟! آیا او می‌تواند مدعی شود: من نیز از منتظرانم؟!
ساده‌انگاریست اگر گمان نماییم که یک عده در عصر امامان (ع) امتحان شدند، برخی خوارج شدند یا به اسلام معاویه‌ای گرویدند، اما ما امتحان نمی‌شویم! پس، باید بیشتر مطالعه کنیم، شناخت و ایمان را تقویت نماییم و در عمل صالح بکوشیم.(ادامه دارد...)