من شیفته ی انسان هایی هستم که

من شیفته ی انسان هایی هستم که
تنهاییشان را شناخته اند،
با او حرف زده اند،
چای خورده اند،
در آغوشش گرفته
و همچون گنجی گرانبها از آن مراقبت کرده و می کنند.

آنها انسان هایی رشد یافته اند که در آن سوی وابستگی یعنی استقلال ایستاده اند
و
اگر روزی به کسی اجازه ی ورود به حریم تنهاییشان را بدهند،
به این دلیل است که او را همچون تنهایی خود ارزشمند یافته اند
و این بدان معناست که او نیز انسان رشد یافته ی دیگریست.

عباس ناظری