به رسم دل سپردن دل گرفتی

به رسم دل سپردن دل گرفتی

درِ کاشانه ام را گِل گرفتی

دل من ساحل آرامشت بود

تو آرامش از این ساحل گرفتی ولی

روزها میگذرد تشنه دیدارِ توام

مهرت از دل نَرود چون که گرفتارِ توام

برسر کوی و گذر طعنه به دیوانهِ مزن

تا به اوجِ تو رِسم جَلدِ به دیوارِ توام