ای زلـــف تو برهــم زن فــــرزانگی ما

ای زلـــف تو برهــم زن فــــرزانگی ما

وین سلسله سرمایه ی دیوانگی ما

ســـر بر دم تیــــغ تو نــــهادیم به مردی

کس نیست درین عرصه به مردانگی ما

باما نشدی محرم واز خلق دو عالم

سودای تو شد علت بـــــیگانگی ما

آن مرغ اسیریم به دام تو که خوردند

مرغان گلستان غـــم بی دانگی ما

گفتم که کسی نیست به بیچارگی من

گفتـــــا که بتی نیست به جــانانگی ما

گفتم که بود قاتل صاحب نظران گفت

چشمی که بود منــــشا مستانگی ما

عالم همه را سوخت به یک شعله فروغی

شــــمعی که بود باعث پـــــروانگی مــــــا