ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ

ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﺳﻮﺩﻥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﯽ ﺩﺭ ﭘﯽ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻏﺒﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﺗﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺩﯾﺮ ﺑﯽ ﻓﺮﺩﺍ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ؟
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺭﻓﺘﻪ ﯼ ﺭﻭﺷﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ؟
ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﺳﻮﺩﻥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﯽ ﺩﺭ ﭘﯽ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﮐﻮﻫﻢ ، ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ، ﺍﮔﺮ ﺩﺭﯾﺎ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﯿﺎﻥ ﻗﺎﺏ ﭘﯿﺮﺍﻫﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﻏﺒﺎﺭ ﻭ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺁﻫﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﺟﺰ ﺷﺐ ﻭ ﺷﯿﻮﻥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﺮﺳﻮﺩﻥ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﯽ ﺩﺭ ﭘﯽ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ