🌷خلاصه زندگی نامه حضرت زینب کبری(س)....🌷

🌷خلاصه زندگی نامه حضرت زینب کبری(س)....🌷

حضرت زینب کبری(س) بانویى بزرگوار از دودمان پاک اهل بیت عصمت و طهارت(ع) می‌باشند

حضرت زینب کبری(س)، در کلام امام سجاد(ع)، بانوی دانشمند، استاد ‏ندیده و خردمند بدون آموزگار معرفی شده و بخاطر هوشمندی فوق العاده و قدرت شگرف مدیریت و پاسداری از آرمان های مقدس شهیدان ‏کربلا، دانشمندان بزرگ، وی را «عقیله بنی هاشم» ‎نامیدند‎.

نام: زینب(س)
نام پدر: حضرت امیرالمؤمنین امام علی(ع)
نام مادر: حضرت فاطمه زهراء(س)
ناریخ ولادت: پنجم جمادی الأولی سال پنجم (یا ششم) هجری قمری
محل تولد: مدینه منوره
همسر: عبدالله بن جعفر بن ابی‎طالب
شهادت: شب یکشنبه ۱۵ رجب سال ۶۲ هجری قمری

حضرت زینب کبری(س) سومین فرزند امام علی(ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) و نوه گرامی پیامبر اکرم (ص)، روز پنجم جمادی الاول سال پنجم هجری قمری در مدینه به دنیا آمدند.

ایشان به دلیل اینکه صاحب دانش و علمی بودند که از جانب خدا به آن حضرت اختصاص داده شده بود، دارای مقام و منزلت خاصی در میان اعراب بودند. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد ایشان داشتن علم حدیث است.

* علم و سخنوری *

سخنان و خطبه‌های حضرت زینب (س) در کوفه و همچنین در دربار یزید، که همراه با استدلال به آیات قرآن بود، بیانگر دانش اوست. وی احادیثی از حضرت علی (ع) و مادرش حضرت زهرا (س) نقل کرده است. محمّد بن عمرو، عطاء بن سائب، فاطمه بنت الحسین و دیگران از وی حدیث نقل کرده‌اند. زینب هنگام حضور امیرالمؤمنین (ع) در کوفه برای زنان آنجا تفسیر قرآن ارائه می‌داد.

سخنوری وی برای شنوندگان یادآور خطبه‌های پدرش امیرالمؤمنین (ع) بوده است. سخنانش در کوفه و مجلس یزید و نیز گفتگوهای وی با عبیدالله بن زیاد، بی‌شباهت به خطبه‌های امام علی (ع) و خطبه فدکیه مادرش زهرا (س) نیست.

* عبادت *

حضرت زینب کبری (س) شب‌ها به عبادت می‌پرداخت و در دوران زندگی، هیچ‌گاه تهجّد را ترک نکرد. آنچنان به عبادت اشتغال ورزید که ملقّب به «عابده آل علی» شد.

* صبر و استقامت *

در روز عاشورا، هنگام دیدن پیکر خونین برادرش چنین گفت:
«بار خدایا! این اندک قربانی و کشته در راه خودت را از ما (خاندان پیامبر) بپذیر.»
وی بارها جان امام سجّاد (ع) را از مرگ نجات داد؛ از جمله در مجلس ابن زیاد، پس از احتجاج امام سجاد (ع) با ابن زیاد، وی دستور کشتن امام را صادر کرد. در این هنگام حضرت زینب (س) دست در گردن فرزند برادر انداخت و فرمود: «تا زنده‌ام، نخواهم گذاشت او را بکشید.»

* حضرت زینب (س) در واقعه عاشورا *

اوج عظمت حضرت زینب (س) در جریان قیام امام حسین (ع) و به خصوص زمان اسارت حضرت بوده است، عـظـمـت ایـن کـار بزرگ آن وقت آشکار شد که نبرد عاشورا به پایان رسید و اهـل بـیـت امام حسین (ع) اسیر شدند و با پایان یافتن جنگ مسلحانه در میدان کربلا، رسالت و مسئولیت زینب کبرى (س) و دیگر اسیران، شروع شد و حرکت فرهنگى آنان علیه سپاه ظلمت، آغاز گردید. اگر قیام ارزنده حسینى همچنان در طول تاریخ براى همیشه تازه و سازنده باقى مانده اسـت، یـکـى از عـوامل آن وجود حضرت زینب و خطبه های غراء آن حضرت است.

* شهادت حضرت زینب کبری(س) *

هنوز شهادت سیدالشهدا به سال نیامده بود که در مدینه قحطی سختی رخ داد. عبدالله بن جعفر به دلیل اینکه دستش از سرمایه دنیا خالی شده بود به همراه حضرت زینب کبری(س) راهی شام شد و به کار زراعت مشغول گردید.

پس از مدتی حضرت زینب کبری(س) گرفتار تب شد و هر لحظه بیماری او شدت یافت. روزی حضرت زینب(س) به همسر خود عبدالله فرمود: «بستر مرا به زیر آفتاب در حیاط قرار بده!» عبدالله می‌گوید: «به این وصیت عمل کرده و او را در حیاط جای دادم که متوجّه شدم چیزی را روی سینه خویش قرار داده و مدام زیر لب حرفی می‌زند. پس به او نزدیک شدم، دیدم پیراهنی پاره پاره و خونین که یادگاری از برادرش امام حسین(ع) بود روی سینه نهاده ناله می کند و همینطور بود که بر حریم اهل بیت پیامبر وارد گشت و جان به جان آفرین تسلیم نمود.