مو وقتی یخ نی، کُلمن سی چِنُم بی؟

مو وقتی یخ نی، کُلمن سی چِنُم بی؟

َتماته ی گَندَه، صد مَن سی چِنُم بی؟

دَ  حالِ مُنگِیَم حتی ندارُم

مو که عاجِز خومُم، زن سی چِنُم بی؟

 

مو که خانِ ولاتُم کو تفنگُم؟

کجا درگیر اسب و گرز و جنگم؟

وَ صُبگِینی شفق تا جنگِ مغرُب

گرفتارِ بُرُس و فکرِ رنگم

 

شُو وُ رو وَ زِریمَم،  چی نیاوو

سَوا که بی تِریمَم  چی نیاوو

ایگِن سیچه پَ تو خدمت نَرَهتی؟

بفرما که بریمَم ، چی نیاوو

 

تو که مِی گازَرینی  غم نداری

تنِ بُو خَش! تو خو چی کم نداری!

مُنُم که نونِ شُومَم در نیارُم

تو که سیری خو دَ ماتم نداری!

 

خطیر ایسو  بی ام وِ  زیرِ پاشه

حونه ی سَرگَفتَرَل هر هفته جاشه

او موقع پُشتِ شونَل لولِ بِرنو

ایسو مِن دَهسِ کُر مردم مَقاشه

 

بازم بارون زد و رَهمون شِل آوی

مسیرِ رفتَنُم باز سَر تِل آوی

پسین تنگی زدُم مِن چالِ توره

موتِر، باز قاب و زنجیرش وِل آوی

 

نه معتادُم و نه ساقی شرابم

ولی نونُم چِمه، مَهلی خرابُم

خلاصه دَهسِ ای دنیایِ بی رحم

مریضُم، خَهسه یُم، سُختُم، کبابم......