اقیانوسی از تنهایی در درون هر کدام از ما است.

اقیانوسی از تنهایی در درون هر کدام از ما است.
ما به یکدیگر نزدیک می‌شویم تا این تنهایی را باهم شریک شویم. تا تنها در کنار ساحل به تنهاییِ مان خیره نشویم و در این حجم اندوهگین گیر نکنیم.
اما آیا وقتی به جمع ها وارد می‌شویم و آدم هارا به خودمان نزدیک میکنیم و یا خودمان به آنها نزدیک می‌شویم ، متوجه هستیم که این اقیانوس در درون ما است؟آیا حواسمان است که آدم ها درمانِ این دردِ مشترک نیستند؟ آیا حواسمان است در درون آنها هم این تنهایی وجود دارد و آنها هم به دنبال کم کردنِ این تنهایی هستند؟
آدم ها درمان نیستند، فقط می توانند تا حدودی مرهم و گاهی اوقات شریک لحظه های ما باشند تا کمی از حجم این اقیانوس همیشه خاکستری کم شود.
اگر تمام دنیای خودمان را در آدم ها خلاصه کنیم، روزی که آنها ساحلِ تنهایی مارا ترک می کنند و روزی که خود را تنها می بینیم به شدت احساسِ خفگی و درماندگی می کنیم، از خودمان خواهیم پرسید :(( حالا بدون او چگونه زندگی کنم؟ حالا به چه امیدی جلو بروم؟ )).
دیدگاه ها (۰)

گویی امام شهید و کشته شده مذاکرات همین امشب سخنرانی داشته‌ان...

آقا جان…نمی‌دانم این روزها بیشتر دلم برای دیدارت تنگ است یا ...

خودمان را کشف کنيم

وقتی قرار بود قیمت‌ها افزایش پیدا نکنند!تهران، یکشنبه ۲۹ آبا...

گفت آخ آخ دلا از دست تنهایی به جونُم، گفتم منکه همه‌ی درونم ...

هیچی دردناک‌تر از این نیست که همون آدمی که تا دیروز بهت حس د...

‏♨️معاون وزیر امور خارجه آمریکا در دهلی‌نو: 🔹اشتباه ۲۰ سال ق...

🎙 اپیزود ششم «نبض روان» | اتاق‌های تاریک روان«تنهایی؛ وقتی ک...

خسف | قصه سی و سوم: امام هادی (ع) (بخش دوم)

۰این روزها بیشتر از هر چیز،به تمرینِ «ماندن» نیاز دارم...مان...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط