کوه باش...

کوه باش...
که سیلاب اگر تمام دشت را در جسارتش بلعید؛
تو استوار ،سرت را به سمت آسمان گرفته باشی 
که زمین و زمانه اگر لرزید؛
تو محکم و پا برجا ایستاده باشی ..
تا آدم‌ها، زمان بیقراری‌شان و برای غرق نشدن 
یا بخواهند شبیه تو باشند، یا به امنیتت پناه بیاورند...
در جهانی که تمام موجوداتش برای ضعیف بودنشان دلیل می‌تراشند 
و برای قوی نبودنشان بهانه دارند
تو قوی بمان..
و همان جوانه‌ی جسوری باش که از زیر پوست زمستان می‌شکفد 
و ثابت می‌کند "با یک گل هم بهار می‌شود" !