اينچنين بود ماجراى آنان! و ما (اموال و حكومت) اينها را مي

اينچنين بود ماجراى آنان! و ما (اموال و حكومت) اينها را ميراث براى اقوام ديگرى قرار داديم! (28)

نه آسمان بر آنان گريست و نه زمين، و نه به آنها مهلتى داده شد! (29)

ما بنى اسرائيل را از عذاب ذلت‏بار رهايى بخشيديم؛ (30)

از فرعون كه مردى متكبر و از اسرافكاران بود! (31)

ما آنها را با علم (خويش) بر جهانيان برگزيديم و برترى داديم، (32)

و آياتى (از قدرت خويش) را به آنها داديم كه آزمايش آشكارى در آن بود (ولى آنان كفران كردند و مجازات شدند)! (33)

اينها ( مشركان) مى‏گويند: (34)

«مرگ ما جز همان مرگ اول نيست و هرگز برانگيخته نخواهيم شد! (35)

اگر راست مى‏گوييد پدران ما را (زنده كنيد و) بياوريد (تا گواهى دهند)!» (36)

آيا آنان بهترند يا قوم «تبع‏» و كسانى كه پيش از آنها بودند؟! ما آنان را هلاك كرديم، چرا كه مجرم بودند! (37)

ما آسمانها و زمين و آنچه را كه در ميان اين دو است به بازى (و بى‏هدف) نيافريديم! (38)

ما آن دو را جز بحق نيافريديم؛ ولى بيشتر آنان نمى‏دانند! (39)

روز جدايى (حق از باطل) وعده‏گاه همه آنهاست! (40)

روزى كه هيچ دوستى كمترين كمكى به دوستش نمى‏كند، و از هيچ‏سو يارى نمى‏شوند؛ (41)

مگر كسى كه خدا او را مورد رحمت قرار داده، چرا كه او عزيز و رحيم است! (42)

مسلما درخت زقوم... (43)

غذاى گنهكاران است، (44)

همانند فلز گداخته در شكمها مى‏جوشد؛ (45)

جوششى همچون آب سوزان! (46)

(آنگاه به ماموران دوزخ خطاب مى‏شود:) اين كافر مجرم را بگيريد و به ميان دوزخ پرتابش كنيد! (47)

سپس بر سر او از عذاب جوشان بريزيد! (48)

(به او گفته مى‏شود:) بچش كه (به پندار خود) بسيار قدرتمند و محترم بودى! (49)

اين همان چيزى است كه پيوسته در آن ترديد مى‏كرديد! (50)

(ولى) پرهيزگاران در جايگاه امنى قرار دارند، (51)

در ميان باغها و چشمه‏ها؛ (52)

آنها لباسهايى از حرير نازك و ضخيم مى‏پوشند و در مقابل يكديگر مى‏نشينند؛ (53)

اينچنين‏اند بهشتيان؛ و آنها را با «حور العين‏» تزويج مى‏كنيم! (54)

آنها در آنجا هر نوع ميوه‏اى را بخواهند در اختيارشان قرارمى‏گيرد، و در نهايت امنيت به سر مى‏برند! (55)

هرگز مرگى جز همان مرگ اول (كه در دنيا چشيده‏اند) نخواهند چشيد، و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ مى‏كند؛ (56)

اين فضل و بخششى است از سوى پروردگارت، اين همان رستگارى بزرگ است! (57)

ما آن ( قرآن) را بر زبان تو آسان ساختيم، شايد آنان متذكر شوند! (58)

(اما اگر نپذيرفتند) منتظر باش، آنها نيز منتظرند (تو منتظر پيروزى الهى و آنها منتظر عذاب و شكست)! (59)